บทที่ 57: อาสามครับ ไม่อร่อยเลย!

คนในห้องคุยกันอย่างออกรส หัวข้อสนทนาหนีไม่พ้นเรื่องที่หลี่เซี่ยงตงไปรายงานตัววันนี้

"คุยอะไรกันอยู่คะ ดูมีความสุขเชียว?"

พี่สะใภ้รองเดินจูงมือหลี่เสี่ยวไห่เข้ามา เขาอาบน้ำเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าตัวไปหนึ่งเบอร์

หลี่เซี่ยงตงเห็นสภาพน่าขบขันของลูกชาย ก็แซวว่า "โอ้โห! กระโปรงตัวน้อยที่ลูกใส่นี่สวยจังเลยนะ!"

"พ่อครับ ผมไม่ได้ใส่กระโปรง นี่เสื้อพี่เสี่ยวโป๋ พี่ชายไม่ใส่กระโปรง พี่สาวต่างหากที่ใส่"

หลี่เสี่ยวไห่ยังไม่เข้าใจว่าพ่อกำลังล้อเลียน จึงพยายามอธิบายอย่างจริงจัง

หลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวหลานนอนคว่ำอยู่บนเตียงเตา แบ่งลูกอมนมกันคนละเม็ดอย่างเท่าเทียม ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

กระเป๋าตุง ๆ ดูเหมือนเยอะ แต่จริง ๆ แล้วมีไม่กี่เม็ดหรอก

ยุคนี้เวลาตัดเสื้อผ้าให้เด็ก เพื่อประหยัดผ้า กระเป๋าเสื้อเลยมักจะเย็บไว้ทั้งเล็กและตื้น

มองดูเม็ดสุดท้ายที่เหลืออยู่บนเตียง หลี่เสี่ยวเหมยหยิบมันขึ้นมา วิ่งไปหาน้องชาย แกะเปลือกแล้วยัดใส่ปากหลี่เสี่ยวไห่ "เจ้าหก อร่อยไหม?"

หลี่เสี่ยวไห่อมลูกอมนมไว้ พยักหน้าหงึก ๆ ตอบเสียงอู้อี้ "อื้อ! อื้อ! อาหย่อย!"

"แม่คะ อันนี้ให้แม่กิน อร่อยมากเลย อาสามให้มาทั้งนั้นเลยค่ะ!"

หลี่เสี่ยวเหมยล้วงลูกอมออกมาจากกระเป๋าอีกเม็ด ยัดใส่มือพี่สะใภ้รอง แล้วตบกระเป๋าเสื้อตัวเองเบา ๆ

พี่สะใภ้รองมองลูกอมในมือ "อุ๊ยตาย~ นี่มันลูกอมนมตรากระต่ายขาวนี่นา? ที่ห้างสรรพสินค้าหวังฟูจิ่งก็มีขาย ที่ห่อเป็นรูปกระต่ายแบบนี้แหละ"

เธอแกะเปลือก โยนลูกอมเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วยิ้ม "อร่อยจริง ๆ ด้วย เจ้าตง วันนี้พี่สะใภ้มีลาภปากเพราะแกแท้ ๆ ได้กินลูกอมกระต่ายขาวกับเขาด้วย"

ย่าหลี่หัวเราะ "ก็เจ้าตงหลานฉันได้ดีแล้วนี่นา"

พี่สะใภ้รองพยักหน้า เดินไปนั่งข้างย่าหลี่

"เจ้าตงได้ดิบได้ดีจริง ๆ ค่ะ คุณย่าไม่รู้อะไร เขาว่ากันว่านมสดตั้งหนึ่งแก้วใหญ่ ถึงจะเคี่ยวออกมาเป็นลูกอมกระต่ายขาวได้แค่ 7 เม็ดเองนะคะ"

ย่าหลี่ตกใจ "จริงเรอะ?"

พี่สะใภ้รองพยักหน้ายืนยัน "เขาพูดกันแบบนั้นทั้งนั้นแหละค่ะ แถมในห้างยังขายแพงหูฉี่ แล้วของก็ขาดตลาดบ่อยด้วย!"

ได้ยินแบบนั้นย่าหลี่ก็รู้สึกเสียดายของขึ้นมาทันที แกหันไปถามเหลนสาวสองคน "พวกหนูมีลูกอมในกระเป๋ากี่เม็ดลูก?"

หลี่เสี่ยวหลานตอบ "หนูมี 9 เม็ดค่ะ"

หลี่เสี่ยวเหมยตอบ "ทวดย่าคะ หนูมี 8 เม็ด เมื่อกี้หนูให้แม่ไปเม็ดนึง"

มือเหี่ยวย่นของย่าหลี่ลูบหัวหลี่เสี่ยวเหมยด้วยความเอ็นดู ดึงเข้ามากอด "ในบรรดาเด็ก ๆ หนูนี่แหละรู้ความที่สุดแล้ว ลูกอมที่อาสามให้มา อย่ากินทีเดียวหมดนะลูก รู้ไหม?"

สองพี่น้องรับคำเสียงใส "รับทราบค่ะ"

หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวยืนอยู่ข้าง ๆ ป้อนน้ำเชื่อมให้เธอกิน มองดูภาพความอบอุ่นของครอบครัว ปู่ย่าเมตตา ลูกหลานกตัญญู เขาไม่ได้พูดแทรกอะไร ได้แต่ทำหน้าทะเล้นหยอกลูกสาวเล่น

พอหลี่เสี่ยวไห่กินลูกอมหมด ก็วิ่งไปกอดขาแม่ ตะโกนลั่น "แม่! ผมจะกินอีก! ขอลูกอมนมอีกเม็ด!"

เสียงตะโกนของเขาเหมือนไปแหย่รังแตน

หลี่เสี่ยวเจียงและน้องชายอีกสองคนที่กำลังแบ่งพุทรากันกินในลานบ้าน รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้อง

"ลูกอมนมอะไร?"

"เจ้าหก ไหนลูกอมนม?"

"โห! อาสาม ทำไมมีลูกอมนมเยอะแยะขนาดนี้ครับ?!"

ลิงทะโมนทั้งสามวิ่งมาเกาะขอบเตียงเตา จ้องมองถุงตาข่ายใส่ลูกอมนมตาเป็นมัน แต่ไม่มีใครกล้าหยิบ

จากประสบการณ์เจ็บตัวที่สั่งสมมาหลายปี สามพี่น้องเรียนรู้สัจธรรมข้อหนึ่งว่า

ถ้าตะกละกินมากไป พ่อแม่อาจจะแค่ตีสั่งสอนเบา ๆ สองสามที

แต่ถ้าบังอาจหยิบฉวยโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม้ขนไก่ได้ฟาดจนขนร่วงหมดด้ามแน่!

"อาสามครับ ขอผมชิมสักเม็ดได้ไหมครับ?!"

"อาสาม ให้พวกเรากินสักเม็ดเถอะนะครับ?"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "ได้สิ ทำไมจะไม่ได้? อาสามจะขี้เหนียวขนาดไม่ให้หลานกินลูกอมสักเม็ดเชียวเหรอ?"

เขาพูดจริงทำจริง เดินไปหยิบลูกอมสามเม็ด เรียกหลี่เสี่ยวเจียงและน้อง ๆ มารับไปคนละเม็ด

มองดูลูกอมเม็ดเดียวในมือ หลี่เสี่ยวเจียงถึงกับเหวอ "อาสาม ให้เม็ดเดียวจริงดิ?"

เขากำลังจะต่อรองขอเพิ่ม แต่พี่สะใภ้ใหญ่ก็ดุขึ้นมาทันที "ของดีขนาดนี้ แกยังจะเอากี่เม็ดฮะ?!"

"แม่กับอาสามลำเอียงเหมือนกันเปี๊ยบ!"

ความอยากกินทำให้หลี่เสี่ยวเจียงหน้ามืดตามัว เถียงแม่คำไม่ตกฟาก

เขาชี้ไปที่หลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวหลานที่นั่งเล่นกระดาษห่อลูกอมอยู่ริมเตียง "เสี่ยวเหมยกับเสี่ยวหลานมีเต็มกระเป๋าเลย ผมขอแค่กินเพิ่มอีกเม็ดเดียวจะเป็นไรไป?"

พี่สะใภ้ใหญ่เห็นลูกชายกล้าต่อปากต่อคำ ก็ลุกขึ้นจะเดินมาสั่งสอน

แต่ก้าวไปได้แค่สองก้าวก็ถูกพี่สะใภ้รองดึงตัวไว้ยิ้ม ๆ "เด็กน่ะพี่ เห็นของกินใครก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ"

พี่สะใภ้ใหญ่ถูกน้องสะใภ้ดันกลับไปนั่งที่เก้าอี้ เธอมองค้อนหลี่เสี่ยวเจียง "อย่าคิดว่าคนเยอะแล้วแม่ไม่กล้าตีนะ คืนนี้แกโดนดีแน่!"

หลี่เซี่ยงตงมองดูหลานชายที่เริ่มตัวสั่นงันงก แล้วยิ้มเยาะ "ถ้าโดนตีห้ามมาโทษอานะเว้ย เมื่อกี้แกพูดเองว่าขอแค่กินเพิ่มอีกเม็ดเดียว"

"เชอะ~!"

หลี่เสี่ยวเจียงเกิดอาการดื้อแพ่ง หันหลังขวับเตรียมเดินออกจากห้อง

โจวอวี้ฉินที่กำลังยัดลูกอมใส่กระเป๋าเสื้อลูกชาย เห็นเหตุการณ์เข้า ก็รีบคว้าลูกอมกำใหญ่ ยัดใส่กระเป๋าหลี่เสี่ยวเจียง "อาสามเขาล้อเล่นหรอกน่า เจ้าเด็กคนนี้ตัวแค่นี้แต่ขี้ใจน้อยจริงเชียว"

พี่สะใภ้ใหญ่ยังอารมณ์ค้าง "ไอ้ลูกไม่รักดี! ได้ลูกอมแล้วก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาขวางหูขวางตาแม่!"

หลี่เสี่ยวเจียงที่ตอนนี้กระเป๋าตุงไปด้วยลูกอม ได้ยินแม่ไล่ก็เตรียมจะเผ่นแน่บ ทันใดนั้นหลี่เสี่ยวเทาก็พูดขึ้นว่า "พี่ใหญ่ แบ่งให้ผมบ้างได้ไหม?"

หลี่เสี่ยวเจียงหันมาถามน้องชาย "คืนนี้แกจะยอมโดนตีแทนฉันไหมล่ะ?"

หลี่เสี่ยวเทาทำเสียงฮึดฮัด "เรื่องอะไรผมต้องโดนตีแทนพี่ด้วยล่ะ? แม่ไม่ได้บอกว่าจะตีผมซะหน่อย"

หลี่เสี่ยวเจียงถลึงตาใส่ "งั้นเรื่องอะไรฉันต้องแบ่งลูกอมที่แลกมาด้วยการเจ็บตัวให้แก? เสี่ยวโป๋ ตามพี่มา เราไปเล่นที่ลานบ้านกัน เดี๋ยวพี่แบ่งลูกอมให้กิน"

หลี่เสี่ยวโป๋ได้ยินพี่ใหญ่จะแบ่งลูกอมให้ แอบชำเลืองมองพี่รองหลี่เสี่ยวเทาที่หน้าบูดบึ้งแวบหนึ่ง ไม่กล้ารับปาก แต่ค่อย ๆ ย่องเลาะกำแพงตามพี่ใหญ่ไปเงียบ ๆ

"รอผมด้วย"

หลี่เสี่ยวไห่เอามือกุมกระเป๋ากางเกงที่เต็มไปด้วยลูกอม วิ่งตามก้นพวกพี่ ๆ ออกไป

เด็กแสบสี่คนในบ้าน ตอนนี้เหลือแค่หลี่เสี่ยวเทาคนเดียวที่ยังนั่งแช่อยู่ในห้อง

หลี่เซี่ยงตงเห็นหลานชายรองจ้องหน้าเขาเขม็ง จึงถามว่า "มองอาทำไม?"

หลี่เสี่ยวเทาขมวดคิ้วพูดว่า "อาสามครับ ลูกอมที่อาให้ไม่อร่อยเลย"

หลี่เซี่ยงตงมองหลานด้วยรอยยิ้ม "เป็นไปไม่ได้ ทุกคนก็บอกว่าอร่อย อีกอย่างนี่เป็นลูกอมนมที่อร่อยที่สุดในประเทศเราแล้วนะ หลานจะบอกว่าไม่อร่อยได้ยังไง?"

สำหรับหลานชายรองที่หัวทึบที่สุดในบ้านคนนี้ หลี่เซี่ยงตงอยากรู้จริง ๆ ว่าในสมองที่มีวงจรความคิดอันเป็นเอกลักษณ์ของมัน กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?