บทที่ 593 รอได้!

หลี่เสี่ยวเจียงที่อุตส่าห์มาด้วยความกระตือรือร้น ลองเอามือแตะน้ำดู แม้จะเสียดาย แต่ต้องยอมรับว่าน้ำเย็นจริงๆ คิดไปคิดมาเขาก็ตัดสินใจไม่ลงน้ำ

แต่หลี่เสี่ยวเทาไม่สนใจสักนิด เขาถอดเสื้อผ้าออก เอาเชือกป่านที่หลี่เซี่ยงตงส่งให้มาผูกเอว แล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงน้ำ ปากก็ร้องซี๊ดซ๊าดด้วยความเย็น

พอร้องโวยวายไปสักพัก ร่างกายเริ่มปรับตัวได้ หลี่เสี่ยวเทาก็เริ่มฝึกท่าลูกหมาตกน้ำโดยมีเก๋อโหย่วฝูคอยประกบดูแลอย่างใกล้ชิด

คนหนึ่งสอนคนหนึ่งเรียน ทั้งคู่เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน แต่หลี่เซี่ยงตงกับหลานอีกสามคนที่อยู่บนฝั่งเริ่มจะเบื่อ

หลี่เสี่ยวไห่จ้องสวิงช้อนปลาที่วางอยู่ข้างเท้าหลี่เซี่ยงตงตาเป็นมัน "พ่อครับ เราไปจับปลากันเถอะ"