บทที่ 596 กลับมาแล้ว~

รถไฟขบวนหนึ่งที่แล่นมาจากทางใต้ ค่อยๆ ชะลอความเร็วและจอดเทียบชานชาลาสถานีรถไฟปักกิ่งในยามรุ่งสาง

ผู้โดยสารบนรถไฟทยอยเดินเรียงแถวกันออกมา หลังจากคลื่นฝูงชนระลอกใหญ่ผ่านพ้นไป ที่ประตูทางลงของตู้โดยสารตู้หนึ่งก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

หมวกนวมที่สวมอยู่บนหัวของเด็กหนุ่มคนนั้นเอียงกะเท่เร่

ท่อนบนสวมเสื้อนวมสีเขียวทหารที่มีรอยปะด้านหน้าหนึ่งแห่งด้านหลังหนึ่งแห่ง ท่อนล่างสวมกางเกงนวมสีเทาที่ดูพองหนาเทอะทะ

รองเท้านวมบนเท้าของเขามีรอยเท้าประทับอยู่บนหน้าเท้าข้างหนึ่ง จังหวะที่ยกขาลงจากรถ รองเท้าข้างนั้นก็เหยียบลงบนชานชาลา