บทที่ 600 เซี่ยงหลินมาเยี่ยม

"กินข้าวกันเถอะ เด็กๆ หิวกันแย่แล้ว"

ย่าหลี่เอ่ยขึ้น ปู่หลี่ก็เก็บสายตาพิฆาตกลับไป พ่อหลี่นั่งลงที่โต๊ะด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

การที่คนในครอบครัวสิบกว่าชีวิตได้นั่งกินมื้อเช้าด้วยกันแบบไม่อั้นขนาดนี้ ถือเป็นความหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

ตระกูลหลี่ถือว่ามีฐานะพอสมควร แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อก่อนการซื้ออาหารเช้ามากินก็มักจะเป็นส่วนของเด็กๆ เท่านั้น แถมเฉลี่ยทั้งปีแล้ว เดือนหนึ่งยังกินไม่ถึงสองครั้งด้วยซ้ำ

ดังนั้นระหว่างกินข้าวเลยไม่มีใครพูดจา พวกหลี่เสี่ยวเจียงยิ่งก้มหน้าก้มตาไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย