บทที่ 62: พี่โทรโข่ง

หลี่เซี่ยงตงจิบชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ มองดูหวังต้าไห่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม ขอบตาดำคล้ำและหาววอด ๆ ไม่หยุด

"ลุงไห่ เมื่อคืนนอนไม่พอเหรอครับ?"

หวังต้าไห่ปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะการหาว แล้วซดชาแก่ ๆ เข้าไปสองอึกใหญ่ "เพิ่งกลับมาจากมณฑลซานตง (หลู่) เมื่อตอนค่อนรุ่งนี่เอง ความง่วงมันเลยเริ่มตีตื้นขึ้นมา"

หลี่เซี่ยงตงถาม "แล้วทำไมลุงไม่รีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านล่ะครับ?"

หวังต้าไห่โบกมือ "ยังไม่รีบ ลุงรอคุยธุระกับหัวหน้าหลิวก่อน วันนี้เธอออกรถใช่ไหม?"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "ครับ รอบสิบโมงครึ่งไปเทียนจิน"

หวังต้าไห่ทำหน้าอิจฉา "เทียนจินเป็นที่ที่ดีนะ ดีกว่าที่ที่ลุงไปตั้งเยอะ ที่นั่นไม่มีของดีอะไรเลย ที่ขึ้นชื่อที่สุดก็มีแค่จิ้งหรีด เขาว่ากันว่าเมื่อก่อนเป็นเครื่องบรรณาการส่งเข้าวังเชียวนะ แต่ไอ้ของพรรค์นั้นมันกินไม่ได้ดื่มไม่ได้ ไร้ประโยชน์สิ้นดี"

จิ้งหรีด???

หลี่เซี่ยงตงนึกขึ้นได้ "ลุงหมายถึงจิ้งหรีดเมืองหนิงหยาง มณฑลซานตงเหรอครับ?"

"ถูกต้อง ที่นั่นแหละ"

หวังต้าไห่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ลุงนี่มันซวยจริง ๆ ตลอดทั้งเดือนนี้ต้องวิ่งรถไปที่นั่นตลอดเลย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ประตูก็ถูกถีบเปิดออกดัง ปัง!

"อาจารย์ครับ! ซาลาเปาที่สั่งได้แล้วครับ!"

ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบปี หิ้วห่อกระดาษไขสองห่อเดินเข้ามา

หวังต้าไห่เดินฮึดฮัดเข้าไปหา รับห่อกระดาษไขมา แล้วเตะเปรี้ยงเข้าที่ต้นขาชายหนุ่มเต็มแรง

มองดูชายหนุ่มที่ล้มกลิ้งไปกับพื้น หวังต้าไห่ด่ากราด "ใครสั่งใครสอนแกฮะ? อยู่กับฉันมาตั้งนาน ไม่เรียนรู้อะไรเลยนอกจากถีบประตูใช่ไหม?!"

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนยิ้มทะเล้น ปัดรอยเท้าขนาดใหญ่บนกางเกง "อาจารย์อย่าโกรธผมเลยครับ เดี๋ยวซาลาเปาเย็นหมดจะไม่อร่อยนะครับ"

หวังต้าไห่ถลึงตาใส่ลูกศิษย์ แล้วหันมาแนะนำกับหลี่เซี่ยงตง "เจ้าตง นี่ลูกศิษย์ลุงเอง ตอนนี้จับคู่กับลุงวิ่งรถอยู่ เรียกว่า 'เอ้อร์ไกว่จื่อ' (เจ้าเป๋รอง) ก็ได้"

"เอ้อร์ไกว่จื่อ นี่สหายหลี่เซี่ยงตง น้องใหม่ของกลุ่มเรา"

หลี่เซี่ยงตงและเอ้อร์ไกว่จื่อทักทายทำความรู้จักกัน

เอ้อร์ไกว่จื่อมีชื่อจริงว่า จางจื้อ ตอนเด็ก ๆ ก่อนแปดขวบเคยโดนแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปถึงสองครั้ง แต่หมอนี่ดวงแข็ง แก๊งค้ามนุษย์ทำไม่สำเร็จทั้งสองครั้ง แถมยังโดนจับเข้าคุกซะเอง

ครั้งที่สองหวังต้าไห่เป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ พ่อของเอ้อร์ไกว่จื่อซาบซึ้งใจมาก เลยตื๊อให้ลูกชายกราบหวังต้าไห่เป็นพ่อบุญธรรม

พอเอ้อร์ไกว่จื่อโตเป็นหนุ่ม หวังต้าไห่ก็พาเข้ามาทำงานที่สถานีรถไฟ เปลี่ยนสถานะจากลูกบุญธรรมกลายเป็นลูกศิษย์

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมโดนหวังต้าไห่เตะแล้วเขายังยิ้มระรื่นได้อยู่

เอ้อร์ไกว่จื่อนั่งลงข้างหลี่เซี่ยงตง สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส พูดจาประกอบท่าทางอย่างออกรส "พี่โทรโข่ง! เรื่องเมื่อวานผมได้ยินมาแล้วนะ เขาเล่าลือกันว่าพี่คือเตียวหุยแห่งยุคปัจจุบัน ยืนคำรามที่สะพานเตียงปันทีเดียว ทำเอาสะพานขาดสายน้ำไหลย้อนกลับเลยนะ!"

หลี่เซี่ยงตง: "..."

"พี่โทรโข่ง พี่กิน..."

หลี่เซี่ยงตงรีบขัดจังหวะ "เอ้อร์ไกว่จื่อ นายเลิกเรียกฉันแบบนั้นได้ไหม? ฟังแล้วมันทะแม่ง ๆ ชอบกล"

เอ้อร์ไกว่จื่อหัวเราะร่า "งั้นผมเรียกพี่ตงก็ได้ พี่ตงกินมื้อเช้าหรือยัง? ซาลาเปาที่ผมเพิ่งซื้อมา ยังร้อน ๆ อยู่เลย"

เอ้อร์ไกว่จื่อดันห่อซาลาเปาส่วนของตัวเองไปตรงหน้าหลี่เซี่ยงตง

หลี่เซี่ยงตงยิ้มปฏิเสธ "นายกินเถอะ ฉันกินมาแล้ว"

เอ้อร์ไกว่จื่อเห็นหลี่เซี่ยงตงไม่กิน ก็หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำโต

จู่ ๆ เขาก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า "พี่ตง พี่ระวังตัวหน่อยนะ ผมได้ยินมาว่าเพราะเรื่องเมื่อวาน ห้องกระจายเสียงโดนตัดเงินรางวัลการผลิตของเดือนนี้เกลี้ยงเลย"

"แค่ก แค่ก~"

หลี่เซี่ยงตงสำลักน้ำชา "เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? ทำไมฉันต้องระวัง? พวกเขาตอบสนองช้าเอง จะมาโทษฉันได้ยังไง?"

หวังต้าไห่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามหัวเราะ "เจ้าตง เรื่องห้องกระจายเสียงโดนปรับจะเกี่ยวกับเธอหรือไม่ ตัวเธอเองรู้อยู่แก่ใจ ที่เอ้อร์ไกว่จื่อพูดมาก็ถูก เธอต้องระวังตาเฒ่าข่งแห่งห้องกระจายเสียงจะมาหาเรื่องเอา"

หลี่เซี่ยงตงถาม "ตาเฒ่าข่งคือใคร? เขาอยู่ห้องกระจายเสียงเหรอ? แล้วเขาจะมาหาเรื่องผมทำไม?! แน่จริงก็ไปโวยวายกับหัวหน้าสิ!"

เอ้อร์ไกว่จื่อตอบ "ลุงข่งเป็นหัวหน้าห้องกระจายเสียง ฉายา 'ข่งดินระเบิด' อารมณ์ร้อนจุดติดง่าย ที่สำคัญคือแกชอบเล่นสกปรก พี่ตง พี่ระวังตัวไว้ให้ดี ๆ เถอะ"

เชี่ย!

โดนสองศิษย์อาจารย์ขู่ซะจนหลี่เซี่ยงตงหมดอารมณ์ดื่มชา

เขาหันไปบอกหวังต้าไห่ที่กินซาลาเปาไปอ่านหนังสือพิมพ์ไป "ลุงไห่ กินกันไปก่อนนะครับ ผมขอออกไปสูบบุหรี่หน่อย"

หวังต้าไห่ตอบโดยไม่เงยหน้า "ไปเถอะ"

หลี่เซี่ยงตงเดินออกจากห้องทำงาน ผ่านระเบียงทางเดินออกมานอกตัวตึก ล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่เอามาจากบ้าน จุดไฟสูบแล้วยืนเหม่อมองผู้คนที่เดินขวักไขว่

"เจ้าตง เจ้าตง"

"หือ? มาแล้วเหรอ"

หลี่เซี่ยงตงมองอาเจ๋อที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วถาม "เรื่องที่เราตกลงกันเมื่อวาน นายคงไม่ลืมนะ?"

อาเจ๋อย้อนถาม "เรื่องอะไร?"

หลี่เซี่ยงตงพูดอย่างเอือมระอา "จะเรื่องอะไรอีกล่ะ ก็เรื่องเงินไง นายเตรียมเงินไว้หรือยัง?"

"อ๋อ เรื่องนั้นเอง ฉันจำได้น่า... คือว่านะ เมื่อวานพอกลับถึงบ้าน ฉันไม่รู้จะอ้าปากขอยังไงจริง ๆ"

อาเจ๋อทำหน้าลำบากใจ พูดจาอึกอัก

ถ้าเขาไม่มีงานทำ ก็ยังพอจะแบมือขอเงินพ่อได้อย่างหน้าชื่นตาบาน

แต่ตอนนี้เขาได้เงินเดือนเดือนนี้มาแล้ว เมื่อวานกลับไปบ้านพยายามจะพูดหลายรอบ แต่ก็หาจังหวะพูดไม่ออกสักที

"เฮ้อ~"

หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ ตบไหล่อาเจ๋อ

อาเจ๋อมองหน้าเขา "เจ้าตง หรือนายช่วยออกไอเดียให้หน่อยสิ?"

"ไม่มี"

หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า ถ้าเขาคิดวิธีหาเงินดี ๆ ได้ เขาจะมาชวนอาเจ๋อกับโหวซานทำไม?

อาเจ๋อทำหน้าเศร้า "แล้วจะทำไงดี? หรือฉันจะไปยืมคนอื่นดีไหม?"

"นายจะไปยืมใคร? ใครจะมีเงินให้แกยืม?"

หลี่เซี่ยงตงมองค้อนเพื่อน เขาคิดว่าคงต้องล้างสมองอาเจ๋อสักหน่อยแล้ว

"อาเจ๋อ แกกับฉันไม่เหมือนกัน ฉันยังมีพี่ชายอีกสองคน แต่พ่อแกมีแกเป็นลูกชายคนเดียว เงินของพ่อแก ไม่ช้าก็เร็วมันก็ต้องเป็นของแกอยู่ดีไม่ใช่เหรอ? ให้เร็วให้ช้ามันต่างกันตรงไหน? อย่าคิดมาก กล้า ๆ ขอไปเลย! เชื่อฉันสิไม่ผิดหวัง ลองตรองดูว่าที่ฉันพูดมีเหตุผลไหม"

อาเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ "เจ้าตง แกเห็นฉันเป็นเด็กปัญญาอ่อนให้หลอกเล่นหรือไง? ถ้าพ่อถามว่าเอาเงินไปทำอะไร ฉันจะตอบยังไง?"

"ไม่รู้สิ ถ้าแกอยากได้เงิน ก็หาทางเอาเอง"

อาเจ๋อเจ้าทึ่มดันไม่หลงกลซะงั้น ทำเอาหลี่เซี่ยงตงแปลกใจไม่น้อย ตอนนี้ความหวังทั้งหมดคงต้องฝากไว้ที่โหวซานคนเดียวแล้ว!

หลี่เซี่ยงตงเลิกสนใจอาเจ๋อ หันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงาน

"พี่ตง!"

"พี่ตง!"

หลี่เซี่ยงตงกำลังฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยความเบื่อหน่าย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเองดังมาจากทางเดิน เป็นเสียงของโหวซาน เขารีบวิ่งไปเปิดประตู

"พี่ตง! รีบมาพยุงผมหน่อย"

โหวซานพอเห็นหลี่เซี่ยงตง ก็เดินกะเผลก ๆ เข้ามาหา

หลี่เซี่ยงตงรีบเข้าไปประคองโหวซาน "นายไปโดนอะไรมา?"