บทที่ 629 ให้เงินทำไม?

ปรี๊ด—

เสียงนกหวีดดังขึ้น

รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัว เร่งความเร็วออกจากชานชาลา มุ่งหน้าสู่ทิศใต้ไปตามรางเหล็กที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ภายในตู้โดยสารที่จอแจ มีทั้งเสียงด่าลูก เสียงหัวเราะร่าเริง

ข้างๆ ผู้โดยสารที่กำลังคุยโวโอ้อวด ก็มีคนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างเงียบเชียบ