บทที่ 64: รับใช้ประชาชน!

โหวซานเซถลาเสียหลัก ทิศทางเปลี่ยนพุ่งเข้าใส่หลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ทางขวาหน้าเต็ม ๆ

"เชี่ย!"

หลี่เซี่ยงตงนึกไม่ถึงว่ายืนมุงอยู่ดี ๆ จะโดนลูกหลงไปด้วย เขาผลักโหวซานที่ทับอยู่บนตัวออก แล้วลุกขึ้นยืนโดยมีเอ้อร์ไกว่จื่อช่วยพยุง

เห็นหลี่เซี่ยงตงทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ โหวซานก็ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล เวลาโดนตีแล้วมีคนมารองรับอยู่ข้างล่างแบบนี้ มันรู้สึกดีจริง ๆ!

พี่ตง เป็นพี่ชายที่แสนดีจริง ๆ!

โหวเจี้ยนเซ่อมองหลี่เซี่ยงตงด้วยสีหน้ากระดากอายสุดขีด "เจ้าตง ทำไมแกไม่รู้จักหลบฮะ? เล่นเอาอาโหวรู้สึกผิดแย่เลย เป็นอะไรมากไหม?"

"ผมไม่เป็นไรครับอาโหว อาหลานกันไม่ต้องพูดจาห่างเหินหรอกครับ อีกอย่างอาโหวก็ไม่ได้ตั้งใจ"

หลี่เซี่ยงตงพูดจาดูดีมีน้ำใจ แต่ความจริงคือเขาหลบไม่ทันต่างหาก ไม่งั้นกระโดดหนีไปนานแล้ว!

"อือ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

โหวเจี้ยนเซ่อพยักหน้ายิ้ม ๆ ตอนนี้เขาหายโมโหแล้ว แถมยังได้รับชาหลงจิ่งหมิงเฉียนเต็มกล่องมาจากหวังต้าไห่อีก เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

หลิวเอ้อตั้นเก็บเศษชาดอกมะลิของตัวเองใส่กระป๋องชา ชี้หน้าคาดโทษโหวซานโดยไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับหวังต้าไห่

โหวซานถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เกือบตายแล้วกู ในที่สุดเรื่องก็ผ่านไปสักที"

เอ้อร์ไกว่จื่อขยับเข้ามาแซว "เอาชาทิกวนอิมมาต้มไข่ใบชา โหวซานนายนี่มันแน่จริง ๆ! ฉันเอ้อร์ไกว่จื่อขอนับถือ"

พอโหวเจี้ยนเซ่อไม่อยู่ โหวซานก็กลับมาซ่าเหมือนเดิม เขาเหลือกตาใส่เอ้อร์ไกว่จื่อ "เกี่ยวอะไรกับนาย? อาจารย์นายไปแล้ว นายยังไม่รีบไสหัวไปอีก!"

"ชิ!"

เอ้อร์ไกว่จื่อเหน็บแนม "โหวซานอย่าเพิ่งได้ใจไป พ่อนายอาจจะยังไม่หายโกรธก็ได้ ระวังกลับบ้านไปจะโดนซ้อมต่อ"

ขณะที่โหวซานกับเอ้อร์ไกว่จื่อกำลังปะทะฝีปากกัน ก็มีคนกลุ่มใหญ่สิบกว่าคนเดินผ่านหน้าห้องไป ในกลุ่มนั้นมีอาเจ๋อรวมอยู่ด้วย

หลี่เซี่ยงตงถาม "พวกเขาจะไปไหนกัน? รถเราออกสิบโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ?"

โหวซานตอบ "พนักงานต้อนรับต้องขึ้นรถก่อนรถออกอย่างน้อยชั่วโมงครึ่ง เพื่อไปทำความสะอาดล่วงหน้า"

หลี่เซี่ยงตงดูนาฬิกาข้อมือของโหวซาน "นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ?"

เอ้อร์ไกว่จื่ออธิบาย "คนกลุ่มเมื่อกี้มีหลายคนที่หน้าไม่คุ้น น่าจะเป็นเด็กใหม่ การให้ขึ้นรถเร็วหน่อยก็เพื่อให้คุ้นเคยกับงานนั่นแหละครับ"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า หันไปถามโหวซาน "แล้วเราต้องตามไปไหม?"

"ไม่ต้อง..."

โหวซานพูดค้างไว้ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่ตง พี่อยากไปดูอาเจ๋อทำงานไหม?"

หลี่เซี่ยงตงตั้งใจจะบอกว่าไม่อยากไป ดูคนทำความสะอาดจะมีอะไรน่าดู นั่งจิบชาในห้องทำงานสบายกว่าตั้งเยอะ

แต่พอเห็นแววตาคาดหวังของโหวซาน แล้วนึกถึงเมื่อกี้ที่โหวซานโดนเตะเพราะเขา หลี่เซี่ยงตงเลยจำใจพูดโกหก "ก็อยากเห็นอยู่เหมือนกัน งั้นนายพาฉันไปดูหน่อยสิ"

ทั้งสองบอกลาเอ้อร์ไกว่จื่อ หลี่เซี่ยงตงช่วยพยุงโหวซานที่เดินขากะเผลกไปยังชานชาลา

"โหวซาน นายไม่เป็นไรแน่นะ?"

"แค่นี้จิ๊บจ๊อย พี่ตงมารองรับไว้ข้างล่างแล้ว พี่ไม่เป็นไร ผมจะเป็นไรได้ไง?"

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนโดนมีดปักอกจึกหนึ่ง...

"อีกอย่าง ปกติพ่อตีผมแรงกว่านี้อีก ใช้ไม้ขนไก่ฟาดไม่ยั้ง ครั้งนี้ถือว่าเบาแล้ว"

"นายว่ามีความเป็นไปได้ไหม ว่าจริง ๆ แล้วพ่อนายรีบอยากจะตี จนลืมหยิบไม้ขนไก่?"

คราวนี้โหวซานโดนปักอกบ้าง "ซี๊ด~ พี่ตง อย่าพูดเลย ผมเจ็บตูด~!"

ทั้งสองมาถึงชานชาลา ภายใต้การนำทางของโหวซาน พวกเขาเจอรถไฟขบวนที่จะไปเทียนจิน ไล่มองผ่านหน้าต่างตู้รถไฟไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงตู้ที่ 1 ถึงเจออาเจ๋อและพวก

ทั้งคู่ย่องขึ้นรถไฟจากด้านหลัง แอบซุ่มอยู่ตรงรอยต่อระหว่างตู้รถไฟเพื่อแอบฟัง

โหวซานควักบุหรี่หมู่ตานออกมา แอบส่งให้หลี่เซี่ยงตงมวนหนึ่ง หลี่เซี่ยงตงโบกมือไม่รับและส่งสัญญาณห้ามโหวซานสูบ แต่โหวซานไม่สน จุดไฟสูบหน้าตาเฉย

"สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงพวกคุณก็รู้อยู่แก่ใจ ไม่ว่าใครจะรับผิดชอบตรวจตั๋วที่บันไดทางขึ้น ห้ามสะเพร่าเด็ดขาด..."

"พวกคุณที่เป็นเด็กใหม่ ผมขอเตือนอีกครั้ง ส้วมบนรถไฟเป็นแบบถ่ายตรงลงราง เวลาจะจอดสถานีหรือวิ่งผ่านสะพาน ต้องล็อกประตูส้วมล่วงหน้า อย่าให้อุจจาระเรี่ยราด... นั่นใครสูบบุหรี่?"

"ใครแอบสูบบุหรี่อยู่ข้างหลัง ออกมาเดี๋ยวนี้!"

หลี่เซี่ยงตงเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่พวกเขา ก็เลยผลักโหวซานให้ออกไปข้างหน้า

เขาเห็นโหวซานยังถือบุหรี่คามือ ก็กระซิบดุ "รีบดับบุหรี่เร็วเข้า!"

"อ้อ"

โหวซานโยนบุหรี่ลงบนพื้นตู้รถไฟ ใช้เท้าขยี้จนดับ

หลี่เซี่ยงตงเห็นรอยไหม้สีดำดวงใหญ่บนพื้น หัวใจก็เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ไอ้หมาบ้าโหวซานเอ๊ย นี่มันยื่นหน้าไปให้เขาตบชัด ๆ!

"โหวซาน!"

"พี่หยาง มีอะไรเหรอครับ? พวกผมสองคนแค่สงสัย อยากมาเรียนรู้งานเฉย ๆ ถ้าพี่ไม่มีอะไร งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ"

พี่หยางมองรอยดำบนพื้นด้วยสายตาไม่เป็นมิตร จ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองคน "จะไปไหน? มาก็มาแล้ว งั้นก็อยู่ช่วยกันทำความสะอาดซะเลย"

โหวซานโวย "ทำความสะอาดไม่ใช่งานผม พี่มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง!"

พี่หยางเห็นโหวซานของขึ้น ก็พูดช้า ๆ ชัด ๆ ว่า "ไม่มีสิทธิ์อะไรหรอก ก็แค่ถ้านายกล้าเดินหนีไป ฉันก็จะไปฟ้องพ่อนาย ลองหนีดูสิ?"

พอได้ยินชื่อพ่อ โหวซานก็ฝ่อทันที ทำเสียง 'ฮึ' แล้วเดินเข้าไปในตู้โดยสาร ทิ้งก้นนั่งลงบนเก้าอี้

พี่หยางหันมามองหลี่เซี่ยงตง "แล้วนายล่ะ?"

หลี่เซี่ยงตงแนะนำตัว "สวัสดีครับหัวหน้า ผมหลี่เซี่ยงตงจากกลุ่มเติมน้ำครับ"

พี่หยางพยักหน้า "หลี่โทรโข่งใช่ไหม? ตอนนี้นายดังใหญ่แล้วนะเนี่ย"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

คนในตู้รถไฟได้ยินฉายานี้ ก็พากันหัวเราะครืน

หลี่เซี่ยงตงมองตรงไปข้างหน้า ทำสีหน้าเคร่งขรึม ตะโกนเสียงดังฟังชัดว่า "เพื่อรับใช้ประชาชน!"

สิ้นเสียงตะโกน รอยยิ้มบนหน้าทุกคนในตู้รถไฟก็หุบลงฉับพลัน

หลี่เซี่ยงตงชำเลืองมองพวกเขาด้วยหางตา แอบสะใจอยู่ลึก ๆ

ขำสิ! ขำต่อสิ! ทำไมไม่ขำกันแล้วล่ะ?

คำขวัญของท่านผู้นำ ใครกล้าหัวเราะแสดงว่ามีปัญหาทางความคิด!

ถึงตอนนี้จะไม่ใช่ยุคปฏิวัติเข้มข้นเหมือนไม่กี่ปีก่อน แต่ในงานบริการประชาชนที่ต้องเดินทางไปทั่วประเทศแบบนี้ ความตื่นตัวทางการเมืองยังคงสำคัญมาก ไม่งั้นจะทำงานรับใช้พี่น้องประชาชนให้ดีได้ยังไง?

พี่หยางมองหลี่เซี่ยงตงด้วยสายตาซับซ้อน "ไปนั่งข้างโหวซาน เดี๋ยวช่วยพวกเราทำความสะอาด มีปัญหาไหม?"

"ไม่มีปัญหาครับ พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งหัวหน้า"

หลี่เซี่ยงตงเดินไปนั่งลง แล้วถลึงตาใส่โหวซานอย่างดุเดือด!

โหวซานรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพย แล้วก็ยิ้มทะเล้นให้ ก่อนจะหลับตาเอนหัวพิงพนัก หลับปุ๋ยไปหน้าตาเฉย...