บทที่ 659 ตัวหอมๆ

ห้องโถงเรือนหลัก

หลี่เสี่ยวจู๋มือข้างหนึ่งกอดรถของเล่นไว้แน่น อีกมือชี้หน้าพี่ชายหลี่เสี่ยวไห่ น้ำตาเม็ดโตกลิ้งอยู่ในเบ้าตา ทำท่าเหมือนจะร้องไห้น่าสงสารจับใจ

ทุกคนในห้องพยายามกลั้นขำ นั่งฟังหลี่เสี่ยวจู๋ที่ยังพูดไม่เป็นประโยค พร่ำบ่นฟ้องผิดตัวปากขมุบขมิบไม่หยุด

"ผมเปล่านะ!"

หลี่เสี่ยวไห่รู้สึกน้อยใจสุดขีด เขาแค่แหวกกระเป๋าเสื้อน้องดูแวบเดียว หลังจากนั้นก็ไม่ได้แตะตัวน้องอีกเลย