บทที่ 687 ตัวช่วยจากภายนอก!

หลี่เสี่ยวโปกับหลี่เสี่ยวไห่ สองหนุ่มน้อยวัยเรียนที่วันนี้โดดเรียน ติดสอยห้อยตามโจวอวี้ฉินและพี่สะใภ้อีกสองคนออกไปซื้อผ้าตัดชุดใหม่ ไม่อยู่บ้านกันสักคน

พอจะเอาลูกอมไปแบ่งให้พี่ชายกินแต่ไม่เจอ หลี่เสี่ยวจู๋ก็หันหลังวิ่งปรู๊ดหนีไป แม่หลี่เลยโยนลูกอมรสนมในมือเข้าปากตัวเองแทน

ถ้าเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน ลูกอมที่ตกพื้นแล้วเอาไปล้างน้ำแบบนี้ แม่หลี่คงไม่ตัดใจกินแน่

แต่พอกาลเวลาผ่านไป ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นผิดหูผิดตาเพราะหลี่เซี่ยงตงขยันหอบหิ้วข้าวของเข้าบ้าน ทัศนคติของแม่หลี่ก็เริ่มเปลี่ยนไปเงียบๆ

ลูกอมกระต่ายขาว แม้จะยังเสียดายเงินไม่กล้าซื้อกินเอง แต่ในเมื่อที่บ้านมีอยู่แล้ว จะกินสักเม็ดก็ไม่เสียหาย ยิ่งเป็นของเหลือจากหลานสาวตัวน้อยด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องคิดมาก