บทที่ 700 ผลัดกันเล่น

หลี่เซี่ยงตงท่องคาถา "ลูกเราเองๆ" ในใจรัวๆ แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปอุ้มหลี่เสี่ยวจู๋ขึ้นมาจากพื้น

"เจ็บไหมลูก? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหน้าทั้งน้ำตา สะอื้นฮึกฮัก

หลี่เซี่ยงตงกลัวว่าลูกยังเล็กเจ็บแล้วบอกไม่ถูก เลยจับแขนจับขา ตบๆ บีบๆ ถามย้ำว่าเจ็บไหม

จนกระทั่งมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ หลี่เซี่ยงตงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก เริ่มปัดฝุ่นตามตัวให้