บทที่ 730 ครึ่งชั่วโมง

จวินจื่อหลาน หรือ ดอกว่านสี่ทิศ ในสมัยปลายราชวงศ์ชิงเคยเป็นพืชพรรณไม้เฉพาะสำหรับราชวงศ์และขุนนางชั้นสูง เป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและสถานะ จนได้รับฉายาว่า 'ราชินีแห่งมวลไม้ดอก'

บวกกับเทคโนโลยีการเพาะพันธุ์ในยุคแรกยังไม่สมบูรณ์ ส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาวิธีการแยกหน่อ ซึ่งมีอัตราการรอดชีวิตต่ำและใช้เวลานาน

ปัจจัยเหล่านี้ทำให้จวินจื่อหลานเปรียบเสมือนสินค้าฟุ่มเฟือยในวงการไม้ดอก ราคาของมันจึงสูงลิบลิ่วมาโดยตลอด

ในตลาดดอกไม้ยุคนี้มีคำกล่าวที่ฮิตติดปากว่า "จวินจื่อหลานนามระบือ เสน่ห์แรงราคาสูงลิ่ว ซื้อสักกระถางเรียกได้ว่าเป็นยอดคน"

เมื่อเริ่มมีการปฏิรูปและเปิดประเทศ ทุนเริ่มไหลเข้าและการเก็งกำไรก็ถูกจุดชนวน ประกอบกับการเปลี่ยนผ่านจากระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนไปสู่ระบบเศรษฐกิจแบบตลาด การขาดมาตรการจัดการที่เหมาะสมของภาครัฐในการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของตลาด ทำให้ฟองสบู่ราคาจวินจื่อหลานขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ