บทที่ 809 เจ็บจัง~

โจวอวี้ฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมายความว่ายังไงคะ? คุณพูดให้ชัดๆ หน่อยสิ"

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะร่วน "ความหมายก็ง่ายๆ ไง ถ้าเอาเนื้อห่านไปส่งบ้านขงต้านีเป็นที่สุดท้าย ลุงโหว ป้าโหว แล้วก็ปู่โหวถึงจะได้มีโอกาสกิน แต่ถ้าไปบ้านขงต้านีก่อนล่ะก็ ไม่แน่หรอกนะ โหวซานอาจจะทิ้งปิ่นโตทั้งสามเถาไว้ที่นั่นแล้ววิ่งกลับมาเลยก็ได้"

"ไม่หรอกมั้ง?"

โจวอวี้ฉินไม่ค่อยอยากจะเชื่อ หรือจะพูดให้ถูกคือเธอไม่เคยคิดเลยว่าโหวซานจะทำเรื่องแบบนี้ได้ เมื่อกี้เธอถึงไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของหลี่เซี่ยงตง

"นึกไม่ถึงใช่ไหมล่ะ? ผมจะบอกอะไรให้นะ คนหลงเมียอย่างโหวซานน่ะทำได้แน่นอน"