บทที่ 865 ฝนตกหนัก

รถไฟแล่นลงใต้ไปตามรางที่กำหนดไว้ ราวกับม้าหนุ่มที่ควบทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เสียง 'ฉึกฉักๆ' ของล้อเหล็กบดขยี้รางรถไฟ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว เสียงเด็กร้องไห้กระจอแง และเสียงหัวเราะเฮฮาดังระงมไปทั่วทั้งตู้โดยสาร สอดประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งชีวิตบนขบวนรถไฟ

ชายหนุ่มผู้รักศิลปะคนหนึ่งนั่งพิงหน้าต่างรถไฟ ยามดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง ท่วงทำนองเพลง 'ยิงซานหง' (ดอกอาซาเลียสีเลือด) ที่ถูกเป่าออกมาจากเมาท์ออร์แกนในมือของเขา สะกดให้ผู้โดยสารรอบข้างเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงเพลง

โหวซานยุ่งตัวเป็นเกลียว!

ทุกสิ่งทุกอย่างในตู้รถไฟถูกเขามองข้ามไปจนหมดสิ้น ในหัวของเขาก้องกังวานไปด้วยคำพูดของหลี่เซี่ยงตงที่บอกว่า 'อยากดังต้องรีบดังแต่เนิ่นๆ'