บทที่ 869 เหนื่อยตาย

หลี่เสี่ยวจู๋โตขึ้นแล้ว เธอไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยที่ไปหมู่บ้านตระกูลโจวครั้งแรกแล้วเอาแต่ซ่อนตัวร้องไห้ในห่อผ้าเพราะเห็นคนเยอะอีกต่อไป ที่ระเบียงทางเดินพวกหลี่เซี่ยงตงสามคนกำลังคุยธุระกันอยู่ ส่วนในออฟฟิศ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ยื่นมือไปทักทายจับมือกับผู้คนอย่างไม่เคอะเขินเลยสักนิด

"สวัสดีค่า~"

"สวัสดีจ้า~"

เพื่อนร่วมงานในออฟฟิศเคยเจอเด็กแบบนี้ที่ไหนกัน พวกเขารู้สึกว่ายัยหนูอ้วนของบ้านหลี่เซี่ยงตงช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งล้วงลูกอมออกมายื่นให้ตรงหน้าหลี่เสี่ยวจู๋ แล้วถามว่า "หนูชื่ออะไรจ๊ะ?"

หลี่เสี่ยวจู๋จ้องลูกอมตาเป๋ง "เสี่ยวจู๋ค่า~"