บทที่ 87 เปิดกิจการ

วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง ฝนตกปรอยๆ มาตลอดทั้งคืน พื้นดินเปียกแฉะไปหมด

หลี่เซี่ยงตงกับพวกอีกสองคนข้าวยังไม่ได้กิน ก็รีบเอาตระบอกไม้ไผ่ที่ช่วยกันทำเมื่อคืนใส่ลงในกระสอบป่านและกระเป๋าสะพายผ้า

กระสอบป่านสามใบนี้โหวซานเป็นคนไปตื๊อขอพนักงานคนนั้นมา เพราะรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ (ที่เสียไก่ตุ๋นไป)

ทั้งสามคนเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองที่ใส่ปกติอยู่ที่บ้าน สะพายกระเป๋าผ้าและแบกกระสอบขึ้นบ่า แอบเปิดประตูรั้วออกไปเงียบๆ

หลี่เซี่ยงตงเพิ่งจะปิดประตูรั้ว หันกลับมาก็จ๊ะเอ๋เข้ากับเกาซินหมินที่เพิ่งกลับมาจากเดินเล่นพอดี

เกาซินหมินเดินดุ่มๆ เข้ามาถาม "พวกนายสามคนทำตัวลับๆ ล่อๆ จะไปไหนกัน? ในกระสอบนั่นใส่อะไรไว้?"

"อรุณสวัสดิ์ครับลุงเกา ในกระสอบนี่ใส่กระบอกไม้ไผ่ครับ พวกผมสามคนกะว่าจะออกไปจับจิ้งหรีด"

หลี่เซี่ยงตงวางกระสอบลง เปิดปากถุงให้เกาซินหมินดู

เกาซินหมินหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากกระสอบดูแวบหนึ่ง แล้วโยนกลับเข้าไปส่งๆ

"จะไปจับจิ้งหรีดทำไม? ถ้าพวกเอ็งว่างจนคันไม้คันมือ เดี๋ยวฉันหางานให้ทำก็ได้นะ"

หลี่เซี่ยงตงรีบควักบุหรี่ตราต้าเฉียนเหมินของตัวเองส่งให้เกาซินหมินมวนหนึ่ง พร้อมจุดไฟให้เสร็จสรรพ

"ลุงเกาไม่รู้อะไร จิ้งหรีดนี่เป็นยาจีนนะครับ พวกผมไปจับก็เพื่อเอาไปรักษาคน นี่เป็นคำสั่งพิเศษจากหมอประจำร้านถงเหรินถังเลยนะ เขาบอกว่าจิ้งหรีดเมืองหนิงหยางสรรพคุณทางยาแรง แถมต้องเป็นตัวเป็นๆ ด้วย ตอนปรุงยาถึงจะเก็บสรรพคุณไว้ได้มากที่สุด"

เขาพ่นคำโกหกคำโตออกไปอย่างลื่นไหลโดยไม่ต้องหยุดคิด ไม่สนว่าเกาซินหมินจะเชื่อหรือไม่

เกาซินหมินสูบบุหรี่พลางถาม "นี่คือเหตุผลที่พวกนายสามคนขอสลับกะมามณฑลหลู่สินะ?"

โหวซานยิ้มเจ้าเล่ห์ "ใช่ครับลุงเกา ผมกับพี่ตงรักเพื่อนที่สุด เพื่อให้พ่อของอาเจ๋อหายป่วยเร็ววัน พวกเราเลยลงทุนไปขอแลกเวรกับลุงไห่และเอ้อร์ไกว่จื่อ ไม่งั้นใครจะอยากมาที่กันดารแบบนี้ล่ะครับ ลุงว่าจริงไหม?"

อาเจ๋อเห็นเกาซินหมินมองมา ก็ยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้า "หัวหน้าครับ ตงจื่อกับโหวซานพูดเรื่องจริงครับ"

"ฟังดูแล้วพวกนายสามคน คนหนึ่งกตัญญู อีกสองคนรักเพื่อน ถ้าฉันห้ามไม่ให้ไป ฉันคงกลายเป็นคนใจร้ายสินะ"

เกาซินหมินพูดหน้านิ่ง "ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็รีบไปเถอะ กระบอกไม้ไผ่ตั้งสามกระสอบ พวกนายกะจะจับจิ้งหรีดกี่ตัวกันเชียว ฉันไม่กวนเวลาพวกนายแล้ว จำไว้ว่ารีบกลับมา บ่ายนี้เราต้องตีรถกลับปักกิ่งแล้วนะ"

"รับทราบครับหัวหน้า"

"ไม่เสียงานแน่นอนครับลุงเกา"

"ลุงเกาครับ บุหรี่ซองนี้ลุงเก็บไว้สูบนะครับ"

หลี่เซี่ยงตงยัดบุหรี่ตราต้าเฉียนเหมินที่เหลือครึ่งซองใส่มือเกาซินหมิน "ลุงเกา งั้นพวกผมเผ่นก่อนนะ"

พูดจบเขาก็แบกกระสอบเดินนำออกไป โหวซานกับอาเจ๋อรีบตามไปติดๆ

เกาซินหมินมองแผ่นหลังของทั้งสามคน ส่ายหน้ายิ้มๆ ไอ้เรื่องที่หลี่เซี่ยงตงพล่ามมาเมื่อกี้เขาไม่เชื่อสักคำ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะขัดขวาง ขอแค่ไม่ไปทำเรื่องผิดกฎหมายทำลายระบบเศรษฐกิจรัฐก็พอ

จะจับจิ้งหรีดก็จับไปสิ ของพรรค์นั้นจะมีประโยชน์อะไร เอาตลับไปปักกิ่งให้ไก่กินหรือไง?

โหวซานแบกกระสอบด้วยความทุลักทุเล เข้าไปถามหลี่เซี่ยงตงใกล้ๆ "พี่ตง พี่ว่าลุงเกาเชื่อไหม?"

"ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ให้ตายยังไงพวกเราก็ต้องพูดแบบนี้"

หลี่เซี่ยงตงมองหน้าทั้งสองคน "ไม่ว่าใครถาม พวกนายต้องตอบแบบนี้ โดยเฉพาะนายโหวซาน ปากต้องรูดซิปให้สนิทเวลาอยู่ต่อหน้าข่งต้านี"

โหวซานพยักหน้า "วางใจได้เลยพี่ตง ผมไม่บอกต้านีหรอก รอผมหาเงินได้ ผมกะว่าจะซื้อรองเท้าหนังคู่เล็กๆ ให้ต้านีใส่สักคู่"

อาเจ๋อสงสัย "โหวซาน ต้านีนี่ใคร? แฟนนายเหรอ?"

โหวซานหน้าแดง "เดี๋ยวเธอก็ต้องเป็นแฟนฉัน"

"เหอะ!"

อาเจ๋อทำท่าเหยียดหยาม "สรุปคือเขาไม่ได้ชอบนาย แต่นายจะไปซื้อรองเท้าหนังให้เขา จุ๊ๆ ตงจื่อ ก่อนหน้านี้นายเคยพูดคำว่าอะไรนะ? หมาเลียใช่ไหม? โหวซานตอนนี้นายเหมือนหมาเลียไม่มีผิด"

"อาเจ๋อ ไอ้ดำตับเป็ด เอ็งจะไม่จบใช่ไหม? เมื่อคืนเอ็งก็ว่าข้าเป็นหมา วันนี้ก็ยังจะว่าอีก อยากโดนตึ้บใช่ไหม!?"

โหวซานทิ้งกระสอบบนไหล่ลงพื้น ทำท่าจะกระโจนใส่อาเจ๋อ

หลี่เซี่ยงตงก้าวเข้ามาขวางตรงกลาง "อาเจ๋อ อยากจะพูดอะไรกลืนลงท้องไปให้หมด! โหวซาน แบกกระสอบขึ้นมา ตั้งแต่นี้ไปพวกนายสองคนห้ามพูดอะไรอีก!"

ตำแหน่งของตลาดนัด อาเจ๋อกับโหวซานไปสืบมาเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน

เช้าตรู่แบบนี้ถนนโล่ง พวกเขาต้องเดินเท้าเอา โชคดีที่อำเภอหนิงหยางไม่ได้ใหญ่โตอะไร หรือจะพูดให้ถูกคือตัวอำเภอในยุคสมัยนี้ยังไม่ใหญ่โต

เดินตามถนนหลักไปเรื่อยๆ เจอคนท้องถิ่นหลี่เซี่ยงตงก็เอาบุหรี่ตราการผลิตที่โหวซานไม่สูบไปแจกถามทาง

ถนนในอำเภอเต็มไปด้วยหลุมบ่อดินโคลน เมื่อคืนฝนตกทั้งคืน หลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนเดินไปได้สักพักก็ต้องหยุดเคาะโคลนออกจากรองเท้า

เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเข้าตรอกซอยอยู่กว่าครึ่งค่อนชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงตลาดนัด

เรียกว่าตลาดนัด แต่ดูเหมือนตลาดค้าวัวควายมากกว่า ตรงกลางลานโล่งมีเพิงหญ้าสองหลัง

ใต้เพิงและรอบนอกมีคนปูผ้าขายของเต็มไปหมด ตั้งแต่เข็มด้ายยันลูกแกะที่ยังไม่อดนม มีของจับฉ่ายขายทุกอย่าง

ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่น้อย หลี่เซี่ยงตงเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนก้อนอิฐครึ่งก้อน ตรงหน้ามีโหลจิ้งหรีดวางอยู่สิบกว่าใบ

เขาส่งกระสอบให้อาเจ๋อ เดินเข้าไปยิ้มทัก "พี่ชาย ขอดูจิ้งหรีดหน่อย"

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ใบหน้าเบื่อโลกก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที สำเนียงท้องถิ่นไม่แรงนัก "ของผมมีแต่ตัวดีๆ เชิญดูได้เลยครับ"

หลี่เซี่ยงตงหยิบโหลจิ้งหรีดมาเปิดดู ไม่พูดไม่จา จนกระทั่งดูครบทุกโหลที่วางอยู่บนพื้น

เขาเห็นชายหนุ่มเริ่มร้อนใจ จึงลุกขึ้นยิ้ม "จิ้งหรีดสวยดี พี่ขายยังไง?"

ชายหนุ่มยิ้มตอบ "ตัวละ 5 เหมา ผมคิดไม่แพงหรอก ของผมตัวดีๆ ทั้งนั้น ผม..."

หลี่เซี่ยงตงขัดจังหวะ "ผมไม่ได้จะเอาตัวเดียว ผมหมายถึงเหมาหมดนี่"

"เหมาหมด?"

ชายหนุ่มเกาหัว นั่งยองๆ คำนวณในใจครู่หนึ่ง "ถ้าพี่เหมาหมด ให้ราคาตัวละ 4 เหมา 5 แล้วกัน ของผมมีแต่ตัวดีๆ เมื่อคืนผม..."

หลี่เซี่ยงตงเห็นเขาจะเริ่มพล่ามอีกแล้ว ก็เดินไปกระซิบกับอาเจ๋อ "จิ้งหรีดพวกนี้ใช้ได้ นายต่อราคากับเขาดู เดี๋ยวฉันกับโหวซานจะไปดูแผงอื่นต่อ"

พูดจบเขาก็เรียกโหวซานที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกให้เดินตามไปอีกสิบกว่าเมตร เขาหยุดเดินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกโหวซาน "เราเดินไล่ซื้อทีละเจ้ามันช้าไป ไม่เดินแล้ว เราตั้งหลักรับซื้อตรงนี้แหละ"

หลี่เซี่ยงตงวางกระสอบลงกับพื้น ตะโกนใส่ฝูงชนที่เดินผ่านไปมา "รับซื้อจิ้งหรีดคร้าบ~!"

ได้ผลแฮะ เขาเห็นหลายคนหันมามอง "โหวซาน เอ็งตะโกนซิ เรียกคนขายจิ้งหรีดมาหาเราให้หมด"

เรื่องทำตัวเด่นๆ แบบนี้โหวซานชอบนักแล!

เขายิ้มร่าพยักหน้า วางกระสอบลง แล้วแหกปากตะโกนลั่น "รับซื้อจิ้งหรีดจ้า~ รับซื้อจิ้งหรีดจ้า~"