บทที่ 872 กินไม่หวาดไม่ไหว

หลังจากกินมื้อเย็นที่บ้านเสร็จ หลี่เสี่ยวเทาที่วิ่งกระหืดกระหอบมาตรวจสอบผลการทดลอง ก็เดินเข้าห้องมายกแก้วชาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง

"หวานจริงๆ แฮะ!"

เขาคิดเอาเองว่าได้ค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่เข้าแล้ว ดวงตาอดไม่ได้ที่จะกลอกมองซ้ายมองขวา

"เทาจื่อ หลานทำอะไรอยู่น่ะ?"

เสียงของหลี่เซี่ยงตงดังมาจากหลังฉากกั้น พวกเขายังคงนั่งกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะ พอหลี่เสี่ยวเทาเข้ามาปุ๊บก็บอกว่าหวาน เขาก็นึกถึงวีรกรรมสุดแสบของหลี่เสี่ยวเทาก่อนกินข้าวขึ้นมาทันที