บทที่ 902 อาเจ๋อผู้มีกระเพาะเหล็ก

หลี่เซี่ยงตงพูดแบบนั้น อาเจ๋อฟังแล้วก็รู้สึกอายจนหน้าชา โชคดีที่ข้างนอกอากาศค่อนข้างร้อน แถมเขายังหิ้วแตงโมเดินมาตลอดทาง หน้าก็เลยแดงระเรื่ออยู่แล้ว เลยดูไม่ออกว่ามีอาการผิดปกติอะไร

"นายจะกินไหม? ไม่กินก็คืนมา ฉันจะเอากลับไปกินเป็นมื้อเย็นที่บ้าน"

คำพูดของอาเจ๋อทำเอาหลี่เซี่ยงตงได้ยินแล้วยังรู้สึกสงสาร ชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง กว่าจะก้าวเดินต่อก็ผ่านไปสามวินาทีแล้ว เขามองประเมินอาเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า กระเพาะลำไส้ของพ่อหนุ่มคนนี้ช่างแข็งแกร่งจริงๆ!

"ตงจื่อ นายมองอะไรฉันเนี่ย? คิดจะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะสิ?"

"ใส่ร้าย นี่มันใส่ร้ายกันชัดๆ ฉันกำลังสงสารนายต่างหาก ถ้านายกับเจียงหงฮวาคนนั้นปิ๊งกันจริงๆ อายุพวกนายก็เหมาะสมกันแล้ว รีบๆ ไปจดทะเบียนสมรสสร้างครอบครัวกันซะเถอะ"