บทที่ 922 เติบโต

"กลับมาแล้ว ในที่สุดก็กลับมาถึงสักที โยกเยกจนกระดูกฉันแทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ แล้วเนี่ย"

เกวียนลากลามาจอดพักอยู่ใต้ร่มไม้หน้าสถานีรถไฟ หลังจากโดนทั้งความโคลงเคลงและแสงแดดแผดเผา โหวซานที่หมดสภาพก็ก้าวลงจากเกวียน แต่แล้วขากลับอ่อนยวบ เกือบจะทรุดลงไปคุกเข่าคำนับเจ้าลาที่อยู่หน้ารถเสียแล้ว

"ขอบใจมากนะอาเจ๋อ" โหวซานรู้สึกขอบคุณอาเจ๋ออย่างมากที่เข้ามาพยุงเขาไว้ได้ทันเวลา ทำให้เขาไม่ต้องทำเรื่องขายหน้า

อาเจ๋อหัวเราะร่วน "นายไม่โทษฉันก็พอแล้ว"

โหวซานงุนงงเล็กน้อย "โทษนายเรื่องอะไร? ฉันจะไปโทษนายได้ยังไง?"