บทที่ 926 เวียนหัว

หลี่เซี่ยงตงทำกับข้าวกล้าใส่น้ำมันใส่เครื่องปรุง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่พ่อครัวมืออาชีพ ฝีมือจึงถือว่าธรรมดาไปสักหน่อยเมื่อเทียบกันแล้ว เมื่อเทียบกับเขา สะใภ้รองหลี่ทำกับข้าวยิ่งเครื่องปรุงไม่ครบ น้ำมันก็น้อย

ยุคสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ อาหารที่บ้านรสชาติจืดชืด รอจนถึงยุคหลังที่ห้องครัวของทุกบ้านมีเครื่องปรุงทุกอย่างที่ต้องการ และร่างกายไม่ขาดแคลนไขมันอีกต่อไป แล้วค่อยไปกินไก่ย่าง เฮ้อ~ มันก็แค่นั้นแหละ รสชาติธรรมดาๆ

กินแล้วรู้สึกเค็มไปนิด น้ำมันก็เยอะไปหน่อย ไม่สู้กับข้าวฝีมือแม่หรือเมียทำเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมาถือเป็นเรื่องดี แสดงว่าชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนดีขึ้นแล้ว ความต้องการได้ก้าวข้ามจากการสนองความอยากอาหาร ไปสู่ลู่วิ่งของการสร้างสรรค์อารยธรรมทางจิตใจ

แต่ตอนนี้คือปี 1980 เป็นปีที่สามของการปฏิรูปและเปิดประเทศ ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวตระกูลหลี่ เมื่อเด็กๆ ในบ้านต้องเผชิญกับไก่ย่างที่มีกลิ่นหอมยั่วน้ำลายสุดๆ พวกหลี่เสี่ยวไห่ทั้งสี่คนก็เหมือนกับลูกหมูตัวน้อยๆ ที่เอาแต่ยัดของกินเข้าปากไม่หยุด

"อร่อยจังเลย ผมไม่ได้กินไก่ย่างมาตั้งนานแล้ว"