บทที่ 928 สมดั่งใจหวัง

ใต้ชายคาเรือนหลัก

โหวซานนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างสบายอารมณ์ พัดขนนกในมือแกว่งไปมาเบาๆ เขาเอียงคอ กำลังเล่าประสบการณ์การนั่งรถไปมณฑลซานตงในครั้งนี้ให้เก่อโหย่วฝูฟัง

เพียงแต่ตอนที่เขากำลังเล่าอยู่นั้น หลี่เสี่ยวจู๋ก็เดินออกมาจากเรือนปีกตะวันออกแล้วตรงดิ่งมาหา เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นจับจุกผมทรงน้ำพุของตัวเอง จ้องมองโหวซานด้วยรอยยิ้ม ตอนแรกโหวซานก็ไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าหลี่เสี่ยวจู๋มาฟังเขาเล่าเรื่อง แต่พอผ่านไปสักพักเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หลี่เสี่ยวจู๋ไม่ได้ตั้งใจฟังเลยสักนิด แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเอาแต่จ้องมองสำรวจเขาอยู่ตลอด

โหวซานเงียบเสียงลงแล้วหันไปมอง "หนูมายืนจ้องอาเงียบๆ ทำไมเนี่ย?"

"แหะๆ~" หลี่เสี่ยวจู๋หัวเราะแต่ไม่พูดอะไร ความจริงคือเธอไม่ได้เจอโหวซานมาหลายวัน ก็เลยคิดถึงนิดหน่อย