บทที่ 93 ผมยังหวังพึ่ง...

หลี่เซี่ยงตงมองดูหวังเอ้อร์ขุยยกนิ้วโป้งประทับตราสีแดงสดลงบนกระดาษ

"น้องเอ้อร์ขุย นายไม่อ่านหน่อยเหรอว่าฉันเขียนอะไรลงไป?"

หวังเอ้อร์ขุยส่ายหน้า "พี่ตง ฉันอ่านหนังสือไม่ออกหรอก"

หลี่เซี่ยงตงมองดูหวังเอ้อร์ขุยที่กำลังเช็ดหมึกแดงออกจากนิ้ว ในใจคิดว่ากะไว้แล้วเชียวว่าต้องอ่านไม่ออก

ก่อนหน้านี้เขาเห็นหวังเอ้อร์ขุยนับเงินยังงงๆ ก็เริ่มสงสัยแล้วว่าน่าจะไม่รู้หนังสือ แต่จะถามตรงๆ ก็กลัวจะไปกระทบกระเทือนศักดิ์ศรีของอีกฝ่าย

หลี่เซี่ยงตงพับกระดาษใส่กระเป๋า คราวนี้เขาสบายใจได้เปลาะหนึ่ง อย่างน้อยที่มาที่ไปของนาฬิกาก็มีหลักฐานอ้างอิง กลับไปบ้านคงเอาไว้ตอบคำถามคนในครอบครัวได้ไม่มีปัญหา

"พี่ตง พี่เขียนอะไรในกระดาษตั้งเยอะแยะ?"

"ก็หลักๆ คือน้องเอ้อร์ขุยเป็นคนดี ฉันก็ต้องบรรยายเน้นหน่อยสิว่านายเป็นคนใจกว้าง สปอร์ต ใจป้ำแค่ไหน"

"ฉันไม่ได้ดีขนาดที่พี่พูดหรอก"

"ดีสิ น้องเอ้อร์ขุย นายอย่าถ่อมตัวเลย"

... ...

หลี่เซี่ยงตงโบกมือลาสองพ่อลูกตระกูลหวัง มองดูเงาร่างที่เดินไกลออกไป พลางลูบกระดาษแผ่นนั้นในกระเป๋า

"ตงจื่อ เลิกมองได้แล้ว คนเขาไปไกลลิบแล้ว พวกเราก็ควรกลับกันได้แล้ว"

อาเจ๋อที่หิ้วกล่องจิ้งหรีดอยู่ข้างๆ มองเพื่อนซี้ด้วยสายตาไม่เข้าใจและสงสัย

ผู้ชายอกสามศอกสองคนต้องมาทำซึ้งร่ำลากันขนาดนี้เลยเหรอ

"ไปเถอะ รีบกลับกัน"

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม ทั้งสามคนหันหลังเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังเรือนรับรอง

โหวซานขยับเข้ามาใกล้หลี่เซี่ยงตงแล้วถามว่า "พี่ตง พี่รีบเล่ามาเลย พี่กับไอ้หวังเอ้อร์ขุยนั่นหนีรอดจากมือพวกฉินลิ่วมาได้ยังไง? แล้วพี่สองคนไปแอบกันที่ไหน?"

อาเจ๋อเสริมขึ้นมา "แล้วกล่องจิ้งหรีดสามใบนี้ด้วย ไปเอามาจากไหน? แล้วทำไมเราต้องแบ่งเงินค่าจิ้งหรีดให้หวังเอ้อร์ขุยตั้งครึ่งหนึ่ง?"

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ "คำถามเยอะจริงนะพวกนาย อืม เรื่องมันเป็นอย่างนี้..."

เขาเล่าเหตุการณ์หลังจากที่โหวซานกับอาเจ๋อหนีไปให้ฟังคร่าวๆ แน่นอนว่าเน้นเล่าถึงฝีไม้ลายมือของหวังเอ้อร์ขุยเป็นพิเศษ

ไอ้วิชาที่ย่องไปฟาดคนให้สลบเหมือดโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวนั่น ร้ายกาจจริงๆ!

"พี่ตง ฟังพี่เล่าแล้ว หวังเอ้อร์ขุยนี่ยอดมนุษย์ชัดๆ ถ้ารู้แบบนี้ผมน่าจะอยู่ด้วย เสียดายชะมัด"

โหวซานฟังจนตาลุกวาว นึกอยากจะย้อนเวลากลับไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วย

อาเจ๋อเบ้ปาก "โหวซาน ใช้สมองอันน้อยนิดของนายคิดดูหน่อย นี่โชคดีนะที่หวังเอ้อร์ขุยมันไม่ได้มีความคิดชั่วร้าย ไม่อย่างนั้นตงจื่อคงตกอยู่ในอันตรายไปแล้ว"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าเห็นด้วยกับอาเจ๋อ ตอนหลังเขาเองก็ระแวงหวังเอ้อร์ขุยอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน

โชคดีที่หวังเอ้อร์ขุยไม่หน้ามืดตามัว แล้วจับเขาฟาดสลบกองไว้ในดงข้าวโพดไปด้วย

ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป เขาก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เพราะเขากับหวังเอ้อร์ขุยเพิ่งจะรู้จักกัน จิตใจมนุษย์เป็นสิ่งที่ยากแทหยั่งถึงจริงๆ

"พี่ตง ขอดูนาฬิกาพี่หน่อยสิ"

"เอ้า"

หลี่เซี่ยงตงล้วงนาฬิกาออกมาส่งให้โหวซาน

โหวซานรับไปพลิกดู แล้ววิจารณ์ "ก็งั้นๆ แหละ เทียบกับเรือนของผมไม่ได้เลย ห่างชั้นกันเยอะ"

หลี่เซี่ยงตงยิ้มขำ รับนาฬิกากลับมาใส่กระเป๋า "ใช้ได้ก็พอแล้ว ฉันแค่เอาไว้ดูเวลา"

อาเจ๋อแซวซ้ำ "โหวซาน ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนนายนะ ที่เจอใครก็ต้องอวดนาฬิกาไปทั่ว"

"เชอะ~"

โหวซานทำท่ากวนโอ๊ย "ท่านโหวคนนี้พอใจจะทำ ใครจะทำไม"

ทั้งสามเดินคุยสัพเพเหระจนเลี้ยวลงจากถนนหลัก เข้าสู่ซอยเล็กๆ เห็นกำแพงบ้านหลังเตี้ยๆ หลังหนึ่ง ข้างในปลูกแปลงผักเขียวขจี

หลี่เซี่ยงตงหยุดเดิน "อาเจ๋อ นายไปเคาะประตูถามเขาหน่อยว่าแตงกวาในสวนขายนั่นไหม ถ้าไม่ขายลองขอเอาตั๋วอาหารแลกดู จิ้งหรีดพวกนี้จะปล่อยให้หิวไม่ได้"

"จัดไป เดี๋ยวผมมา"

อาเจ๋อรับคำแล้วเดินไปเคาะประตู

หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานนั่งยองๆ รออยู่ที่หน้าประตู

ไม่นานนัก อาเจ๋อก็เดินอุ้มแตงกวาสิบกว่าลูกออกมา "ตงจื่อ แค่นี้พอไหม? ในกระเป๋าสะพายผมก็ยัดมาเต็มเลย"

หลี่เซี่ยงตงลุกขึ้น "พอแล้ว ใช้ไม่หมดหรอก ที่เหลือพวกเราเอาไว้กินเล่นระหว่างทางแล้วกัน"

โหวซานเดินไปหยิบแตงกวาจากอ้อมแขนอาเจ๋อมาลูกหนึ่ง เช็ดกับเสื้อตัวเอง หักครึ่งแล้วส่งให้ "พี่ตง กินไหม?"

"นายกินเถอะ"

"โหวซาน แบ่งมาครึ่งนึง"

พอกลับถึงเรือนรับรอง หลี่เซี่ยงตงก็ไปล้างตัวที่ก๊อกน้ำ ตัวยังเปียกมะล่อกมะแล่กก็ไม่เช็ด ไปคว้ามีดทำครัวจากโหวซานมาเริ่มหั่นแตงกวา

หลี่เซี่ยงตงเงยหน้าบอกโหวซาน "ดูไว้นะ หั่นให้เป็นแท่งยาวๆ บางๆ แบบที่ฉันทำนี่"

พูดจบเขาก็ส่งมีดคืนให้โหวซาน "เอาล่ะ นายหั่นไป เดี๋ยวฉันจะเอาแตงกวาไปใส่กระบอกไม้ไผ่เอง"

การใส่แตงกวาก็ต้องใช้เทคนิค ต้องใช้ฝ้ายกดทับไว้ไม่ให้แตงกวาหล่นลงไปก้นกระบอก ไม่งั้นอาจจะไปทับจิ้งหรีดบาดเจ็บได้

เขาเรียกอาเจ๋อมาช่วย สอนไปทำไป แป๊บเดียวก็ทำได้เร็วขึ้นเยอะ

"รอบนี้พวกนายสองคนจ่ายไปเท่าไหร่? โหวซาน เอาค่าไก่ตุ๋นกับค่าบะหมี่ที่เลี้ยงพวกนั้นรวมเข้าไปด้วยเลยนะ"

"รอบนี้พวกนายสองคนออกแรงไปเยอะมาก ที่เคยตกลงว่าจะแบ่ง 40-60 รอบนี้ยกเลิกไปก่อน กลับปักกิ่งขายจิ้งหรีดได้เท่าไหร่ เราสามคนแบ่งเท่ากันหมด"

"บอกไว้ก่อนนะว่าแค่รอบนี้รอบเดียว รอบหน้ากลับไปใช้ระบบ 40-60 เหมือนเดิม"

"ฮ่าๆ ขอบคุณครับพี่ตง"

โหวซานวางมีด ล้วงเงินออกมานับ "พี่ตง ผมจ่ายไปทั้งหมด 79 หยวน 8 เหมา"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "อาเจ๋อ แล้วนายล่ะ?"

"ค่าจิ้งหรีดสามกล่องผมให้หวังเอ้อร์ขุยไป 30 หยวน รวมกับค่าจิปาถะอื่นๆ ผมจ่ายไปทั้งหมด 60 หยวน 3 เหมา คิดซะว่า 60 หยวนถ้วนแล้วกัน"

"ตกลง ของนายคิดที่ 60 หยวน ของโหวซานคิดที่ 80 หยวน"

โหวซานกับอาเจ๋อพยักหน้าเห็นด้วยกับหลี่เซี่ยงตง เศษเงินไม่กี่เหมาพวกเขาไม่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อย

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกันอย่างออกรส เกาซินหมินก็โผล่มาโดยไม่ได้รับเชิญ

เขายืนอยู่ที่หน้าประตู มองเข้ามาเห็นกระบอกไม้ไผ่วางเต็มพื้นห้อง ไหนจะเศษไม้ไผ่ที่เกลื่อนกราด

"พวกนายนี่มันขยันหาเรื่องกันจริงๆ เดี๋ยวทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ถ้าทางเรือนรับรองเขามาเอาเรื่องเพราะทำห้องสกปรก ฉันไม่ช่วยนะบอกก่อน"

ทั้งสามคนรีบลุกขึ้นยืน "รับทราบครับหัวหน้า"

"ลุงเกา เดี๋ยวพวกผมเก็บกวาดให้ครับ"

หลี่เซี่ยงตงลุกไปเชิญเกาซินหมินเข้ามานั่ง รับบุหรี่จากอาเจ๋อมาจุดไฟให้ "ลุงเกา ว่างเหรอครับถึงแวะมา?"

เกาซินหมินสูบบุหรี่พลางถาม "นี่นายไม่อยากให้ฉันมาเหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม "ไม่มีทางครับ พวกผมสามคนเคารพลุงจะตาย ผมแค่กลัวว่าจะไปรบกวนเวลาทำงานของลุงต่างหาก"

"ไม่รบกวนหรอก งานของฉันคือการพาพวกนายกลับไปอย่างปลอดภัย"

เกาซินหมินมองสำรวจรอบห้อง แล้วร้องทักด้วยความแปลกใจ "นี่พวกนายป้อนแตงกวาจิ้งหรีดด้วยเหรอ? กะจะเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นบรรพบุรุษเลยรึไง!"

โหวซานที่กำลังหั่นแตงกวาตอบสวนทันควัน "แน่นอนสิครับ ต้องดูแลประหนึ่งบรรพบุรุษอยู่แล้ว ก็ผมยังหวังพึ่ง..."