บทที่ 931 หนึ่งสองสาม

"อาเจ๋อ นายปั่นให้มันช้าๆ หน่อยไม่ได้หรือไง? กระเทือนจนก้นฉันระบมไปหมดแล้วเนี่ย!"

โหวซานที่นั่งคร่อมอยู่บนเบาะหลังจักรยาน เอื้อมมือไปตบหลังอาเจ๋อที่กำลังปั่นจักรยานอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ด้านหน้า หลังจากที่ต้องทนรับแรงกระแทกอีกระลอก

ความจริงอาเจ๋อเก็บกดความหงุดหงิดมาตั้งแต่ตอนอยู่บ้านโหวซานแล้ว พอได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดของโหวซาน เขาก็เลือกที่จะทำหูทวนลม ไม่เพียงแต่ไม่ชะลอความเร็ว แต่ยังจงใจเล็งปั่นพุ่งใส่หลุมบ่อบนถนนอีกต่างหาก!

"โอ๊ยๆๆ! อาเจ๋อ นายจงใจใช่ไหมเนี่ย? ได้ ในเมื่อฉันบอกให้ปั่นช้าๆ แล้วนายไม่ฟัง งั้นฉันไม่ไปแล้ว! นายไปบ้านพี่เขยรองของฉันคนเดียวก็แล้วกัน ฉันจะโดดลงตรงนี้แหละ"

โหวซานโมโหจัด เอ่ยปากขู่ขึ้นมาดื้อๆ อาเจ๋อยังต้องพึ่งโหวซานนำทางอยู่ เลยจำใจต้องบีบเบรกชะลอความเร็ว