บทที่ 955 โหวซานไม่เกี่ยง

กระแสธารแห่งยุคสมัยยังคงหมุนวนเดินหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกผู้คนในกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากนี้ ล้วนเปรียบได้ดั่งเม็ดทรายเล็กๆ

ทว่าแม้จะเป็นเพียงเม็ดทรายเล็กจ้อย แต่ก็มีเส้นทางการเดินทางเป็นของตัวเอง

ในการเดินทางจากเมืองหลวงสู่มณฑลซานตงขบวนนี้ มีเม็ดทรายเล็กๆ สองเม็ดที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร

คนอื่นเขานั่งกัน แต่พวกเขาสองคนต้องยืน และถ้าแค่ยืนเฉยๆ ก็คงไม่เท่าไหร่ แต่ความจริงคือพวกเขาต้องหิ้วกาน้ำร้อนสังกะสี คอยรินน้ำร้อนๆ เติมความอบอุ่นให้เต็มแก้วสังกะสีของผู้โดยสารที่นั่งอยู่และต้องการน้ำดื่ม

ห้ามพูดเรื่องเงินเด็ดขาด มันดูหยาบคาย