บทที่ 96 รู้จักบ้าน

ภายในร้านเหล้าเล็กๆ แถวนั้น ช่วงเวลานี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้า มีเพียงพนักงานที่นั่งดีดลูกคิดแก้เบื่ออยู่ที่เคาน์เตอร์

หลี่เซี่ยงตงกับเพื่อนอีกสองคนนั่งหลบมุมอยู่ในห้องโถง บนโต๊ะตรงหน้ามีถั่วลิสงทอดหนึ่งจาน กับเหล้าขาวขนาดสองตำลึง (100 มล.) หนึ่งขวดเล็ก

รินเหล้าจนเต็มแก้ว ทั้งสามสุมหัวคุยกันเสียงเบา

"จิ้งหรีด 439 ตัว ตัวละสองหยวน แล้วยังมีอีกสี่ตัวพิเศษที่ขายได้ยี่สิบห้าหยวน รวมทั้งหมดเป็นเงิน 903 หยวน"

พูดจบหลี่เซี่ยงตงก็เปิดกระเป๋าสะพายผ้า ล้วงมือลงไปนับเงินออกมา 96 หยวน 80 หยวนเป็นทุนค่าจิ้งหรีด ส่วนค่าไก่ตุ๋นสี่ตัวที่ซื้อขากลับโหวซานเป็นคนจ่าย

"โหวซาน นี่เงินทุนของนาย เก็บไว้ให้ดี"

เขาหยิบเงินออกมาอีก 60 หยวนส่งให้อาเจ๋อ แล้วพูดต่อ "รอบนี้พวกเราได้กำไรมา 747 หยวน เงินจำนวนนี้เราแบ่งกันคนละ 200 ส่วนที่เหลือ 147 หยวน เก็บไว้เป็นทุนสำหรับรับซื้อจิ้งหรีดรอบหน้า พวกนายสองคนไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

โหวซานยิ้มร่า "ไม่มีครับ ฟังพี่ตงหมดเลย"

อาเจ๋อพยักหน้าตาม "สมเหตุสมผล ฉันไม่มีปัญหา"

หลี่เซี่ยงตงโยนถั่วลิสงเข้าปาก "ตั๋วที่ฉันแลกมาจากน้าซุน พวกนายจะเอาไหม?"

โหวซานส่ายหน้า "ผมไม่เอา ที่บ้านผมไม่ขาดแคลนตั๋วอะไร"

อาเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตอนนี้ฉันก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้ ตอนพ่อได้เงินเดือนย้อนหลัง หน่วยงานก็ให้ตั๋วมาเพียบเลย ตงจื่อ ตอนนี้นายจำเป็นต้องใช้ นายเอาไปเถอะ"

"งั้นฉันขอบคุณพวกนายล่วงหน้านะ นี่ส่วนแบ่งของพวกนาย"

หลี่เซี่ยงตงพูดพลางเงยหน้ามองซ้ายขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครมอง ก็รีบยัดเงินใส่กระเป๋าผ้าของทั้งสองคน

ตอนนี้ในกระเป๋าสะพายผ้าของเขา มีเงินและตั๋วรวมมูลค่าประมาณ 200 หยวน นี่คือกำไรที่เขาได้จากรอบนี้

อาเจ๋อเห็นเงินในกระเป๋าตัวเองดูเยอะผิดปกติ "ตงจื่อ นายให้เงินฉันเกินมาหรือเปล่า?"

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม "ไม่เกินหรอก ในนั้นมีเงินทุน 147 หยวนสำหรับรอบหน้าด้วยไง"

อาเจ๋อสงสัย "เอามาฝากไว้ที่ฉันทำไม? นายเป็นหัวหน้ากลุ่ม เงินก้อนนี้ควรอยู่ที่นายสิ"

หลี่เซี่ยงตงโบกมือ "ให้เก็บก็เก็บไปเถอะ ถ้าฉันเอาเงินก้อนนี้กลับไปต้องไปอธิบายกับพี่สะใภ้นายอีก ขืนเธอรู้ว่าเราพกเงินเยอะขนาดนี้ออกไปข้างนอก คงนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงแน่"

อาเจ๋อพยักหน้าเข้าใจ โหวซานเคี้ยวถั่วลิสงพลางยิ้ม "พี่ตงรักเมียจังเลย ไว้ผมได้แต่งกับต้านี ผมก็จะรักเธอแบบนี้เหมือนกัน"

อาเจ๋อหัวเราะ "โหวซาน เหล้ายังไม่ทันเข้าปาก อย่าเพิ่งพูดจาเพ้อเจ้อได้ไหม?"

โหวซานทำเสียง 'ฮึ' ใส่ ไม่สนใจอาเจ๋อ

หลี่เซี่ยงตงยกแก้วเหล้าขึ้น "มา ชนแก้วฉลองกันหน่อย แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน"

กริ๊ง

ทั้งสามดื่มเหล้าหมดแก้ว กำถั่วลิสงใส่ปากคนละกำมือ แล้วเดินตามกันออกมาจากร้านเหล้า

หลี่เซี่ยงตงเห็นโหวซานหน้าแดงก่ำ "นายไหวไหมเนี่ย? ให้ฉันไปส่งไหม?"

โหวซานสะบัดหัว "ผมไม่เป็นไรพี่ตง แค่มึนหัวนิดหน่อย แต่ถ้ากลับบ้านสภาพนี้แม่ตึ้บผมตายแน่ พี่ตงผมขอไปนั่งพักที่บ้านพี่ก่อนได้ไหม?"

"ไปสิ ถือโอกาสไปรู้จักบ้านพี่ด้วยเลย"

หลี่เซี่ยงตงเห็นเขาเริ่มเดินเซ จึงหยุดเดิน ส่งกล่องจิ้งหรีดให้อาเจ๋อถือ แล้วแย่งกระสอบจากโหวซานมาแบกเอง

อาเจ๋อยิ้ม "โหวซาน เอากล่องจิ้งหรีดมาให้ฉันถือด้วยมา นายนี่นะ ดื่มไปแค่สองเฉียนเอง คราวหน้าอย่าดื่มอีกเลยดีกว่า"

ทั้งสามเดินคุยหยอกล้อกันมาจนถึงป้ายรถเมล์ อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มาถึงตรอกบ้านหลี่เซี่ยงตง

ความเมาของโหวซานหายไปกว่าครึ่ง เขายืนอยู่ที่ปากตรอกแล้วพูดว่า "พี่ตง ผมโอเคแล้ว เอากระสอบมาให้ผมแบกเถอะ"

"ได้"

หลี่เซี่ยงตงปล่อยกระสอบลงจากไหล่ ตอนนี้ในกระบอกไม้ไผ่ไม่มีจิ้งหรีดแล้ว ไม่ต้องระวังมากเหมือนตอนขามา

ที่ปากตรอกมีต้นไม้ใหญ่ ใต้ร่มไม้มีชายชราสี่ห้าคนกำลังเล่นหมากรุก สองคนเล่น อีกสามคนถือพัดใบกะพ้อคอยชี้แนะวิจารณ์

ข้างๆ กันมีกลุ่มหญิงวัยกลางคนและหญิงชรา บ้างก็อุ้มหลาน บ้างก็เย็บปักถักร้อย จับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้านร้านตลาด

พวกหลี่เซี่ยงตงสามคนก้มหน้าก้มตาเดิน กลัวจะโดนพวกคุณลุงคุณป้าดักถาม

จู่ๆ เด็กชายตัวน้อยแก้ผ้าล่อนจ้อนก็วิ่งมาขวางทางพวกเขาไว้

เท้าสะเอว เงยหน้าตะโกนถาม "พวกนายสามคนเป็นใคร? ใครให้เข้ามาในตรอกเรา? ห้ามผ่านนะ"

หลี่เซี่ยงตงก้มลงมองเจ้าหนูจำไมแล้วยิ้ม "เจ้าไข่ดำ (เฮยต้าน) แกกล้าดีนี่หว่ามาขวางทางข้า จู๋น้อยไม่อยากมีไว้ใช้แล้วใช่ไหม?"

เจ้าไข่ดำได้ยินดังนั้น ก็รีบเอามือปิดเป้าตามสัญชาตญาณ วิ่งหนีพลางตะโกนฟ้อง "ย่า~ มีคนจะดีดจู๋หนู"

ย่าของไข่ดำเห็นหลานวิ่งมาหา ก็ดึงเข้ามากอดแล้วตีก้นไปทีหนึ่ง "วันๆ รู้จักแต่ซน"

นางเงยหน้ามองทั้งสามคนแล้วยิ้ม "ตงจื่อกลับมาแล้วเหรอ อุ้ย~ นั่นลูกชายบ้านตระกูลซือไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าได้ไปทำงานที่สถานีรถไฟเหมือนกันเหรอเรา?"

อาเจ๋อยิ้มรับ "สวัสดีครับป้า"

ย่าของไข่ดำชมอาเจ๋อไปสองสามประโยค แล้วหันมาถามหลี่เซี่ยงตง "ตงจื่อ ในกระสอบตุงๆ นั่นใส่อะไรมาน่ะ?"

หลี่เซี่ยงตงเห็นพวกลุงๆ ที่เล่นหมากรุก กับป้าๆ ที่นั่งเม้าท์มอย หันมามองเป็นตาเดียว จึงวางกระสอบลง หยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาอันหนึ่ง โชคดีที่เขาเอาฝ้ายออกไปหมดแล้ว

"พวกนี้เป็นของเหลือใช้ที่ผมเก็บมาครับ เขาโยนทิ้งไว้ที่สถานีรถไฟ ผมเลยเก็บมาทำฟืนที่บ้าน"

ทุกคนพากันมุงดูด้วยความสงสัย หยิบกระบอกไม้ไผ่ไปดูกันคนละอัน

"ไม้ไผ่ดีๆ ทำไมตัดมาเป็นท่อนๆ แบบนี้?"

"เสียของจริงๆ เอาของดีมาทำฟืนเนี่ยนะ"

"ตงจื่อ ป้าขอกระบอกนึงได้ไหม จะเอาไปให้หลานใส่ดินสอ"

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม "เอาไปเลยครับป้า เลือกอันใหญ่ๆ หน่อยนะ อันเล็กมันตั้งไม่ค่อยอยู่"

หลังจากเสียกระบอกไม้ไผ่อันใหญ่ไป 7 อัน ทั้งสามคนก็ผ่านด่านมาได้

"ตลกชะมัด สนุกดีนะพี่ตง ผมนึกไม่ถึงเลยว่ากระบอกไม้ไผ่พวกนี้จะเอาไปใส่ดินสอได้"

โหวซานตื่นเต้น เพราะบ้านเขาอยู่ในเขตบ้านพักข้าราชการ ไม่ค่อยเจอเหตุการณ์แบบนี้

อาเจ๋อแย้งขึ้นมา "สนุกกับผีน่ะสิ ถ้านายมาอยู่ตรอกแบบนี้บ้างนายจะไม่พูดแบบนี้ ทุกครั้งที่กลับบ้านถ้ามีของติดมือมาด้วย ไม่พ้นโดนตรวจค้นทุกรอบ"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าเห็นด้วย การอยู่ในตรอกบางทีมันก็ไม่สะดวกจริงๆ

ทั้งสามเดินจ้ำอ้าวมาจนถึงหน้าบ้านหลี่เซี่ยงตง

ยังไม่ทันผลักประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าดังมาจากในลานบ้าน ร้องอย่างน่าเวทนา

อาเจ๋อได้ยินเสียงร้องไห้ แต่เห็นหลี่เซี่ยงตงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู "ตงจื่อ ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า? นายยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบเข้าไปดูสิ!"

โหวซานก็ร้อนรนตาม "พี่ตง บ้านพี่เป็นอะไร? อย่าขวางประตูสิ เข้าไปดูข้างในกัน"

"ไม่เป็นไรหรอก เด็กๆ เล่นกันน่ะ"

หลี่เซี่ยงตงกัดฟันยิ้ม

เขาค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป เดินช้าๆ ไปที่กำแพงบังตา วางกระสอบและกล่องจิ้งหรีดลง ชะโงกหน้าเข้าไปดูในลานบ้าน