บทที่ 967 ห้าเฟิน

"เนื้อๆ อ่า~"

หลี่เสี่ยวจู๋ปีนขึ้นมาที่หัวเตียงเตาผิง ดวงตากลมโตกลอกไปมาซ้ายขวาราวกับเครื่องสแกน กวาดสายตามองไปทั่วห้องด้านในจนปรุโปร่ง

กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองโดนหลอก เธอก็เอียงคอหันไปมองหลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงเตาผิงกำลังสลัดรองเท้าแตะเตรียมจะขึ้นเตียง

หลี่เซี่ยงตงยื่นเท้าไปหา "มองอะไร? ยังไม่อิ่มเหรอ? เอ้า กอดแทะเลยสิ"

"อ๊า~ ตีเยย~"