บทที่ 98 บททดสอบการรับศิษย์

พอโหวซานได้ยินคำพูดของหลี่เซี่ยงตง เขาก็ชี้มาที่ตัวเองด้วยความประหลาดใจ "ฉันรับลูกศิษย์เนี่ยนะ?"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "ใช่ นายอยากรับไหมล่ะ?"

"อยากสิ ฉันอยากรับอยู่แล้ว ทุกครั้งที่เห็นลุงไห่เตะเอ้อร์ไกว่จื่อ ฉันตื่นเต้นจะตาย!"

"การมีลูกศิษย์สักคนไว้ให้เตะเล่นยามว่าง มันน่าอิจฉาจะตายไป แต่ว่าอายุขนาดฉันรับลูกศิษย์มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?"

โหวซานพูดไปพูดมาก็เริ่มรู้สึกเสียดายที่อายุตัวเองยังน้อยไปหน่อย

หลี่เซี่ยงตงเห็นว่าโหวซานมีใจ ก็รีบเสริมต่อ "ไม่เร็วไปหรอก นายก็เห็นว่าลุงไห่เตะเอ้อร์ไกว่จื่อ แต่เอ้อร์ไกว่จื่อโดนเตะแล้วก็ยังกตัญญูกับลุงไห่เหมือนเดิม นายรู้ไหมว่าทำไม?"

โหวซานทำท่าอวดรู้ "อันนี้ฉันรู้อยู่แล้ว ก็ตอนเด็กๆ ลุงไห่เคยช่วยชีวิตเอ้อร์ไกว่จื่อไว้ ไม่งั้นป่านนี้มันคงไปขุดดินอยู่ในป่าเขาที่ไหนสักแห่งแล้วมั้ง"

หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า "นั่นมันแค่ส่วนหนึ่ง"

โหวซานสงสัย "แล้วมีเหตุผลอะไรอีก?"

หลี่เซี่ยงตงพ่นควันบุหรี่ "ฉันคิดว่าเป็นเพราะเอ้อร์ไกว่จื่ออยู่กับลุงไห่มาตั้งแต่เด็ก ความผูกพันมันลึกซึ้ง เพราะงั้นทุกครั้งที่โดนตี เอ้อร์ไกว่จื่อถึงได้รีบเข้าไปเอาใจลุงไห่ก่อนเป็นอันดับแรก"

"นายลองนึกถึงพวกอาจารย์ที่รับลูกศิษย์ตอนโตแล้วดูสิ มีหลายคนเลยไม่ใช่เหรอที่โดนลูกศิษย์ตัวเองทำให้โกรธจนแทบกระอักเลือดตาย?"

"จริงเหรอ?"

โหวซานเกาหัว นึกย้อนไปถึงคู่ศิษย์อาจารย์ที่เคยเห็นในสถานีรถไฟ "พี่ตง พูดมีเหตุผลแฮะ เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย"

จู่ๆ เขาก็ทำหน้าเซ็ง "แต่รับลูกศิษย์มันก็ต้องรับคนที่รู้หัวนอนปลายเท้ากันดี ตอนนี้ฉันอยากรับ แล้วจะไปหาที่ไหนล่ะ!?"

"นายว่าหลานชายคนรองของฉันเป็นไง? เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าชอบเขาไม่ใช่เหรอ? รับเขาเป็นลูกศิษย์ดีไหม?"

หลี่เซี่ยงตงเผยความตั้งใจจริงออกมา ที่จริงเรื่องนี้วิน-วินทั้งสองฝ่าย

ข้อแรก ครอบครัวโหวซานเส้นสายแข็งโป๊กถ้ารับหลี่เสี่ยวเทาเป็นศิษย์ เรื่องงานการในอนาคตของหลี่เสี่ยวเทาก็ไม่ต้องให้ที่บ้านต้องกลุ้มใจ

ข้อสอง ถึงหลี่เสี่ยวเทาจะสมองช้า แต่โตขึ้นเขารู้จักกตัญญู ชาติที่แล้วตอนเขาป่วย หลี่เสี่ยวเทานี่แหละที่คอยวิ่งวุ่นดูแลเขาไม่ห่าง

ถ้าโหวซานไม่รับลูกศิษย์เลยก็แล้วไป แต่ถ้าไปรับพวกลูกศิษย์เจ้าเล่ห์ที่จ้องจะหักหลัง หรืออาศัยบารมีบ้านโหวซานไปทำเรื่องเลวร้าย สู้รับหลี่เสี่ยวเทาไปเลยดีกว่า

รอโหวซานแก่ตัวลง ก็ยังมีลูกศิษย์ซื่อๆ จริงใจคอยดูแลอยู่ข้างกาย ดีจะตายไป!

ส่วนทำไมเขาไม่หาทางจัดการเอง ก็ที่บ้านเขามีเด็กตั้งเจ็ดคน ต้องค่อยๆ จัดการไปทีละคน แก้ปัญหาไปได้หนึ่งคนก็ถือว่าสำเร็จไปหนึ่ง

อาเจ๋อที่นั่งเงียบมาตลอด ฟังออกทันทีว่าเพื่อนซี้กำลังวางแผนหาอนาคตให้หลานชายสมองทึ่มของตัวเอง

เขาเลยช่วยผสมโรง "ใช่เลยโหวซาน แบบนี้ไม่ต้องรอลูกตัวเองโต ตอนนี้ก็นั่งยิ้มได้ทุกวันแล้ว"

"เอ่อ..."

โหวซานกำลังลังเลอยู่พอดี หลี่เสี่ยวเทาก็พาหลี่เสี่ยวโปและหลี่เสี่ยวไห่เดินเข้ามา

"พ่อ ผมจะกินไก่"

"อาสาม ผมก็อยากกิน"

หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวโปที่เดินตามก้นหลี่เสี่ยวเทาเข้ามา พอถึงในห้องก็อ้าปากขอของกินทันที

"กินกับผีน่ะสิ พวกเอ็งสองคนไปยืนเข้าแถวตรงนู้นเดี๋ยวนี้"

หลี่เซี่ยงตงคว้าไม้ขนไก่ชี้ไปที่มุมห้อง ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาอบรมพวกมัน เดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง

หลี่เสี่ยวโปกับหลี่เสี่ยวไห่เห็นไม้ขนไก่ก็ไม่กล้าหือ รีบวิ่งไปยืนตัวตรงแนบมุมห้องเงียบกริบ

ส่วนหลี่เสี่ยวเทา ตัวเอกของละครโศกนาฏกรรมเมื่อครู่ ตอนนี้ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ้มร่าเข้ามาหาหลี่เซี่ยงตง

"อาสาม ผมพาเสี่ยวโปกับเสี่ยวไห่มาให้แล้ว อาจะให้ผมกินปีกไก่เมื่อไหร่?"

หลี่เซี่ยงตงผลักหัวหลานชายเบาๆ "แล้วพี่ใหญ่เอ็งล่ะ ทำไมไม่มา?"

หลี่เสี่ยวเทาตอบ "พี่ใหญ่บอกว่าอาจะตีพวกเรา เขาเลยแอบอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา"

หลี่เซี่ยงตงเอาไม้ขนไก่เคาะหัวหลาน "อ้อ แล้วเอ็งว่าอาจะตีพวกเอ็งไหม?"

หลี่เสี่ยวเทาลูบหัว ส่ายหน้า "ไม่ตีหรอก ผมเชื่อฟังอาสามที่สุด อาสามจะตีผมทำไม?"

ตอนนั้นเอง โหวซานก็แทรกขึ้นมา "ถ้าอาสามของนายจะตีนายจริงๆ นายจะหนีไหม?"

หลี่เสี่ยวเทาหันไปถามกลับ "ทำไมผมต้องหนี?"

โหวซานเบิกตาตี่ๆ ของตัวเอง ชี้ไปที่ไม้ขนไก่ "ก็เขาจะตีนายไง!"

หลี่เสี่ยวเทาสูดย้ำมูก ตอบแบบไม่ยี่หระ "ตีก็ตีสิ อาสามตีผมทีสองทีจะเป็นไรไป?"

โหวซานได้ยินแล้วถูกใจ "แล้วถ้าฉันอยากตีนายบ้างล่ะ?"

หลี่เสี่ยวเทาเดินเข้าไปประชิดตัวโหวซาน จ้องหน้าเขม็ง "คุณมีสิทธิ์อะไรมาตีผม? อาสามเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน เขาตีผมได้ แต่คุณกล้าตีผม ผมก็กล้าสวนคุณนะ คุณขำอะไร? จะลองไหมล่ะ?"

โหวซานยิ่งชอบใจใหญ่ "งั้นสมมติว่าตอนนี้นายเป้นลูกศิษย์ฉัน ฉันเป็นอาจารย์นาย ฉันตีนายได้ไหม?"

หลี่เสี่ยวเทาทำเสียง 'ฮึ' ตอบเสียงอู้อี้ "ถ้าคุณเป็นอาจารย์ผม ก็ต้องตีผมได้สิ ถ้าผมสวนก็อกตัญญูต่อผู้ใหญ่"

โหวซานพอใจกับคำตอบนี้มาก ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความฟิน!

"แล้วถ้ามีคนมาตีอาจารย์นายล่ะ?"

หลี่เสี่ยวเทารับมุกถามกลับ "ใครจะตีอาจารย์?"

โหวซานหลุดปากตอบทันที "พ่อฉัน"

หลี่เสี่ยวเทากำหมัดแน่น "ผมจะอัดให้ขี้แตกเลย!"

"เยี่ยม เยี่ยม เยี่ยม!"

โหวซานลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น "พี่ตง ลูกศิษย์คนนี้ผมรับไว้แล้ว!"

"..."

หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อนั่งอ้าปากค้าง ดูละครฉากทดสอบการรับศิษย์ที่เพิ่งจบลง

สรุปว่าสำหรับโหวซาน การรับลูกศิษย์เรื่องอื่นไม่สำคัญ สำคัญที่สุดคือโดนตีแล้วจะสวนไหม และจะช่วยกระทืบพ่อตัวเองได้หรือเปล่า!

ตอนนี้หลี่เซี่ยงตงเริ่มหวั่นใจ โหวซานไอ้บ้านี่ คงไม่ได้กะจะให้หลานทึ่มของเขาไปกระทืบพ่อมันจริงๆ หรอกนะ?

ถึงหลี่เสี่ยวเทาจะยังเด็ก แต่แรงควายชัดๆ!

ถ้าต้องปะทะกับโหวเจี้ยนเซ่อ ก็ต้องดูว่าใครเปิดก่อน ถ้าโหวเจี้ยนเซ่อเปิดก่อนก็อาจจะสูสี แต่ถ้าหลี่เสี่ยวเทาเปิดก่อน โหวเจี้ยนเซ่อคงอ่วมอรทัย...

อาเจ๋อที่นั่งสูบบุหรี่จิบน้ำอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาอันไร้สาระนี้ ก็พูดอย่างระอาใจ "โหวซาน นี่นายรับลูกศิษย์หรือหามือปืนรับจ้างกันแน่?"

โหวซานทำท่าดูถูก "นี่เขาเรียกบททดสอบเข้าใจไหม? ฉันจะให้ลูกศิษย์ไปกระทืบพ่อตัวเองจริงๆ ได้ไง? อาเจ๋อ นายโง่หรือเปล่า?!"

อาเจ๋อมองค้อนโหวซาน แอบบ่นในใจว่า บททดสอบบ้านป้านนายสิพูดซะจริงจัง พอได้ยินหลี่เสี่ยวเทาบอกจะอัดพ่อขี้แตก นายแม่งดีใจจนแทบจะกระโดดขึ้นหลังคาอยู่แล้ว!

โหวซานมองแก้วน้ำตรงหน้า "พี่ตง ลูกศิษย์คนนี้ผมรับแล้ว ต่อไปต้องให้ลูกศิษย์ยกน้ำชาคำนับอาจารย์ใช่ไหม? พี่ตง ชาบ้านพี่อยู่ไหน รีบไปเอามาเร็ว"

"ฉันไปเอาชาให้ได้ แต่โหวซาน เรื่องที่นายรับหลานฉันเป็นศิษย์ นายต้องกลับไปบอกลุงโหว (โหวเจี้ยนเซ่อ) ด้วยนะ รออีกสักพักหาฤกษ์ดีๆ ฉันจะพาหลานไปกราบตัวถึงบ้าน"

หลี่เซี่ยงตงเตือนโหวซาน เรื่องแบบนี้ต้องทำให้ถูกต้องตามธรรมเนียม

พอเห็นโหวซานพยักหน้าตกลง เขาก็แอบกระหยิ่มในใจ ก้าวแรกของการเปลี่ยนชะตากรรม เริ่มเห็นผลแล้ว!