ตอนที่ 589 สุนัขปากบอน

พอหยางต้าเหอเห็นน้องเขยรองอย่างสฺวี่ตงหลิน เธอก็นึกถึงตอนที่หยางเยฺว่เหอไปหมู่บ้านจูจวงคราวก่อน บนข้อมือสวมนาฬิกาที่สฺวี่ตงหลินซื้อให้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอใฝ่ฝันอยากได้แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง

ความริษยาในใจพลันงอกงามสะบัดไหวอย่างบ้าคลั่งราวกับวัชพืชรกชัฏไปทั่วผืนดิน

เสียงพูดของเธอไม่ได้ดังมากจริงๆ แต่ช่วงเช้าตรู่แบบนี้เดิมทีก็เงียบสงบเป็นพิเศษ นอกจากเสียงนกส่งเสียงร้องแล้วก็ไม่มีเสียงอื่นใดรบกวน คำพูดนั้นจึงลอยเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง