บทที่ 1022: หมายตาหมั่นโถวกับเนื้ออีกแล้ว

“ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?” เฉิงซานชวนมาถึงก็ถามขึ้น

หลิวเกินไหลพยักพเยิดหน้าเข้าไปในลานบ้าน แล้วก็พูดกับลูกศิษย์ตัวน้อย: “ทำไมแกมาคนเดียวล่ะ?”

เฉิงซานชวนยืดคอชะเง้อมองเข้าไปในลานบ้านแวบหนึ่ง ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไอ้เด็กนี่แกหนีออกมาหาความสงบสุขข้างนอกนี่เอง”

“คืนนี้คนกินข้าวเยอะมาก อาจารย์ผมปลีกตัวมาไม่ได้ หัวหน้าพวกเราก็เลยจัดให้ผมมาทำกับข้าวแทนครับ” ลูกศิษย์ตัวน้อยอธิบายไปประโยคหนึ่ง แล้วก็กลัวว่าหลิวเกินไหลจะดูถูกฝีมือเขา ก็เลยตบหน้าอกตัวเอง “แกวางใจได้เลย ฝีมือฉันดีจะตายไป ตอนที่อาจารย์ผมยุ่งจนรับมือไม่ไหว ผมก็ทำกับข้าวบ่อยๆ แขกก็กินไม่ออกเลยด้วยซ้ำ นึกว่าเป็นอาจารย์ผมทำซะอีก!”

พอได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้แล้วว่าฝีมือของลูกศิษย์ตัวน้อยยังไม่เข้าขั้น พวกที่เก่งไม่จริงมักจะเสียงดังโวยวาย