บทที่ 1062: เป็นไปอย่างสมเหตุสมผล — ไหลลื่นดั่งเมฆหมอก

สายลับเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าหลิวเกินไหลจะมีการกระทำแบบนี้ เขาเกือบจะวิ่งออกจากลานบ้านแล้ว พวกเขาถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

“หยุด กลับมา! ถ้าแกกล้าวิ่งอีก ฉันจะยิงแกทิ้ง”

“อย่าเปิดปืน อย่าเปิดปืน ผมไม่วิ่งแล้ว ไม่วิ่งแล้ว” หลิวเกินไหลหยุดทันที ยกมือขึ้นอีกครั้ง พอหันกลับมาก็ทำท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ “พี่ชายครับ พวกเราพูดกันด้วยเหตุผลได้ไหม? ผมเอาอาหารมาส่งให้พวกท่านถึงหน้าประตูแล้ว พวกท่านแค่เปิดประตูเล็กน้อยก็เอาไปได้แล้ว จะมาทำให้ผมลำบากทำไม?”

“อย่ามาพูดมาก สั่งให้กลับมาก็กลับมา” คนคนนั้นด่า

“ซวยจริงๆ” หลิวเกินไหลพึมพำ ทำหน้าเศร้าห่อเหี่ยว เดินกลับไปอย่างหดหู่