บทที่ 1092 : พวงมาลัยอยู่ในมือ ฉันเป็นคนกำหนดทิศทาง

ถนนขรุขระ ไม่สามารถขับเร็วได้เลย ความเร็วเฉลี่ยก็แค่หกเจ็ดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง หลี่ลี่ขับรถติดต่อกันสี่ชั่วโมงกว่า ก็วิ่งไปได้แค่ห้าร้อยกว่าลี้

หลิวเกินไหลกำลังถูกเขย่าจนง่วงนอน จู่ๆ ก็ได้ยินหลี่ลี่ถามว่า “เหล่าหม่า คุณขับรถเป็นไหม?”

นี่คือเหนื่อยแล้วเหรอ?

ก็ใช่ หลี่ลี่วุ่นวายมาเกือบทั้งคืน แถมที่สถานีรถไฟก็พักผ่อนไม่ดี ต่อให้ทำด้วยเหล็ก ก็ทนไม่ไหว

“ท่านถามถูกคนแล้ว ผมขี่จักรยานเป็น แต่ไอ้รถนี่ไม่เคยแตะ” หม่าซื่อถูพูดอย่างมีอารมณ์ขัน