บทที่ 1100: เมื่อกี้ยังไม่สะใจรึไง

สหายซ่งพยักหน้ายิ้มให้หลิวเกินไหล แล้วพูดกับหลิวเหล่าโถวว่า “หัวหน้าหน่วยหลิว ท่านอย่าทำให้ผมลำบากเลย ผมเป็นแค่คนรับคำสั่งจากผู้นำ คำที่ควรพูดผมก็พูดหมดแล้ว คำที่ไม่ควรพูดผมก็พูด ผมไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว ท่านคิดว่าทำแบบนี้ได้ไหม?”

สหายซ่งพูดคำที่ฟังดูวกวน เปิดกระเป๋าหนังสือ หยิบเอกสารฉบับหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าหลิวเหล่าโถว “ท่านเซ็นชื่อตรงนี้ ผมจะเอาไปรายงาน ท่านไม่ทำให้ผมลำบาก ผมก็จะให้ท่านมีเรื่องไปรายงาน”

“น่าจะพูดแบบนี้ตั้งแต่แรกสิ!”

หลิวเหล่าโถวหยิบเอกสารฉบับนั้นมา ยื่นแขนไปจนสุดปากก็ยู่เข้าหากัน เห็นได้ชัดว่าเป็นคนสายตายาว มองตัวหนังสือไม่ชัด

มองไปพลาง เขาก็ยื่นเอกสารมาตรงหน้าหลิวเกินไหล “หลานชายเอ๊ย ตัวหนังสือข้างบนนี้ฉันไม่รู้จักหลายตัว แกช่วยอ่านให้ฉันฟังหน่อย”