บทที่ 1118: ข้าที่พูดไปนั้นเป็นความจริง

“แกนี่เก่งจริงๆ” หลิวเกินไหลหัวเราะ “จะไปเมื่อไหร่?”

“หัวหน้าหวังบอกว่า พรุ่งนี้จัดการเรื่องเอกสารเสร็จ ก็ไปทำงานที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะของเมืองเลย” ติงต้าซานถอนหายใจ “เหมือนฝันไปเลย จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่กล้าเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง... เกินไหล คำขอบคุณฉันจะไม่พูดแล้ว คืนนี้แกว่างไหม ฉันจะเลี้ยงข้าวแกมื้อหนึ่ง”

“เลี้ยงอะไร? รีบกลับบ้านไปบอกข่าวนี้กับครอบครัวเถอะ” หลิวเกินไหลยิ้ม “อย่าลืมถามพี่สะใภ้ด้วยว่า นี่ถือว่าแกมีอนาคตไหม?”

“ฮิฮิ...” ติงต้าซานหัวเราะอย่างซื่อๆ “เธอคงดีใจจนคลั่งไปเลย... งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ วันหยุดสุดสัปดาห์ค่อยเลี้ยงข้าวแก”

“พอแล้ว เงินเดือนแกเก็บไว้เลี้ยงครอบครัวเถอะ ตั้งใจทำงานให้ดีก็พอแล้ว ดีกว่าทุกอย่าง ถ้าแกทำงานไม่ดี ฉันก็เสียหน้าด้วย” หลิวเกินไหลเตือนเขา กลัวเขาจะลืมตัว