บทที่ 1122 : ท่วงท่าของผู้ทรงภูมิ

บ่ายวันนั้นไม่มีอะไรทำ พอเลิกงานกลับบ้าน กินข้าวเสร็จหลิวเกินไหลก็นอนทันที กลางดึกเวลาห้าทุ่มครึ่ง นาฬิกาปลุกดัง เขาก็ลุกจากเตียงตรงไปที่บ้านหนูแก่

พอไปถึงที่หมาย มองเห็นหนูแก่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูแต่ไกล

พอเห็นหลิวเกินไหล หนูแก่ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ ท่าทางเหมือนยกภูเขาออกจากอก “ท่านมาแล้ว กลางวันพูดไม่ชัดเจน ผมยังกลัวท่านไปที่ถนนกุ่ยเจี๋ย กลัวจะเดินสวนกัน ผมก็ไม่กล้าไปไหน”

ฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลิวเกินไหลไม่สนใจคำพูดนั้น “คนมาหรือยัง?”