บทที่ 1132 : เมื่อห้าร้อยปีก่อน เราเคยเป็นครอบครัวเดียวกัน

“เธอชื่ออะไร?” หลิวเกินไหลมองต้าหนีร์ ด้วยรอยยิ้ม

ต้าหนีร์ก้มหน้า ไม่พูดจา มือที่กำถุงเสบียงแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ฮ่าๆ...” หลิวเกินไหลหัวเราะเบาๆ “ในสมัยโบราณ การขโมยของทุกอย่างเรียกว่าขโมย แต่มีข้อยกเว้นอยู่อย่างหนึ่ง คนที่กำลังจะอดตายขโมยของกิน ไม่นับว่าเป็นขโมย”

หมายความว่าไง?

ฉือเหวินปินเหลือบมองหลิวเกินไหล ซุนขาเหล็กก็ชะงักไป ต้าหนีร์เงยหน้าขึ้นมาแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มลงไปใหม่