บทที่ 1161: แม่ไก่กางปีกปกป้องลูก

“ไม่ได้” จินเม่าปฏิเสธทันควัน “ถึงเราจะไปแค่ช่วย แต่ก็ทำลวกๆ ไม่ได้ ส่งเด็กอายุไม่ถึงยี่สิบไปสองคนจะเอาหน้าไปไว้ไหน?”

“งั้นผมไม่ไป ให้โอกาสนี้กับฉือเหวินปินเถอะครับ!” หลิวเกินไหลได้ทีขี่แพะไล่

“พูดมาตั้งเยอะ ที่แท้ก็รอจังหวะนี้เอง!” โจวฉี่หมิงถลึงตา “ไหนบอกว่าไม่มีปัญหา? ฉันว่าแกขี้เกียจมากกว่า”

“ผู้กำกับพูดแบบนี้ได้ไงครับ? ผมให้โอกาสเขาต่างหาก ท่านไม่ได้ยิน ตอนเดินตรวจเมื่อกี้ เขาบ่นกับผมตลอดว่าโอกาสสร้างผลงานในสถานีมีน้อย กลัวว่าพอกลับไปจะไม่มีผลงานติดมือ ขายขี้หน้าเขาเปล่าๆ อุตส่าห์มีโอกาสดีๆ ทั้งที ผมก็ต้องนึกถึงเขาหน่อยสิครับ?” หลิวเกินไหลตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ทำท่าเสียสละตัวเองเพื่อเพื่อน

“รีบอะไร? เขาเพิ่งมาได้กี่วัน? แกไปบอกเขาสิว่า ถ้าอยากสร้างผลงาน โอกาสยังมีอีกเยอะ” โจวฉี่หมิงแค่นเสียง