บทที่ 118: หลาบจำ

“ทำไมฉันถึงจะหาตำแหน่งงานไม่ได้ล่ะครับ” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

“ไม่ใช่สิ ไอ้หนูอย่างแกพ้นปีใหม่ไปถึงจะอายุสิบหกไม่ใช่เหรอ อายุแค่นี้ เขาจะรับแกรึไง” จ้าวเต๋อซุ่นปัดขี้เถ้าบุหรี่ที่ตกอยู่บนกางเกง

นิสัยชั่วร้ายของหลิวเกินไหลกำเริบขึ้นมาทันที เขาแสร้งทำเป็นหน้าอมทุกข์ “ผมก็ไม่อยากจะไปหรอกครับ แต่เขายืนกรานให้ผมไป ผมจะมีปัญญาอะไรได้ล่ะครับ ลุงเต๋อซุ่นครับ ผมกลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว หรือว่าท่านจะไปแทนผมดีครับ!”

“ไอ้หนูอย่างแกมาล้อฉันเล่นใช่ไหม ฉันว่าแกมันน่าโดนอัดจริงๆ” จ้าวเต๋อซุ่นยกฝ่ามือขึ้น

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลมีสีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์