บทที่ 122: ต้องหาอาจารย์เก่งๆ ให้แกสักคนแล้ว

สองคนเกรงใจกันอีกสองสามประโยค สารวัตรเซียก็ลุกขึ้นกล่าวลา

“สารวัตรโจวแกก็ยุ่งไปเถอะนะ ตาเฒ่าไร้ประโยชน์ที่เกษียณแล้วอย่างฉันก็ไม่มาเกะกะสายตาแกแล้ว”

“ท่านพูดอะไรอย่างนั้นครับ ผมยังมีเรื่องอีกมากมายต้องขอคำชี้แนะจากท่านเลยนะครับ ยินดีต้อนรับท่านมาให้คำแนะนำการทำงานได้ทุกเมื่อครับ”

โจวฉี่หมิงยิ้มกริ่มส่งสารวัตรเซียวออกจากห้องทำงาน ตั้งแต่ต้นจนจบ สองคนไม่ได้สนใจหลิวเกินไหลเลย ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน

หลิวเกินไหลไม่ได้ไปส่งสารวัตรเซียว ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้มารยาท เผื่อว่าสองสารวัตรมีเรื่องอะไรที่ไม่สะดวกให้เขาได้ยินต้องพูดกัน เขาตามออกไป งั้นก็ไม่กลายเป็นคนไม่มีไหวพริบไปเหรอ