บทที่ 1238: คนน่าสงสารมักมีมุมที่น่ารังเกียจ

แม่ของเป่าอี้กลับวางเก้าอี้ลงตรงหน้าหลิวเกินไหลทันที ยิ้มประจบ "ผู้กองหลิวนั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาก้อนอิฐมานั่งเอง"

ไม่รอให้หลิวเกินไหลพูดอะไร นางก็เดินไปหยิบก้อนอิฐมานั่งข้างๆ เป่าอี้ แถมยังพูดว่า "อิฐตากแดดร้อนๆ นั่งอุ่นดีจัง"

ทำไมต้องเกรงใจขนาดนี้?

อ่อนน้อมถ่อมตนผิดปกติแบบนี้ ต้องมีเรื่องขอร้องแน่

หลิวเกินไหลเดาในใจ ไม่ได้เล่นตัวอะไร ดึงเก้าอี้มานั่งลง