บทที่ 1242: ซะงั้น! (ไม่เป็นอย่างที่คิด)

"ผู้กำกับครับ ลุงโจว... ไม่ใช่ผมอยากถามหรอกครับ ปู่ผมต่างหากที่คะยั้นคะยอ"

หลิวเกินไหลอ้างปู่มาบังหน้า "ลุงโจวก็รู้ ปู่ผมชอบอวดหลานคนโตคนนี้จะตาย ผมได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งมาใช่ไหมครับ? เบื้องบนให้ป้ายสดุดีมาอันหนึ่ง พ่อผมจะแขวนที่บ้าน แต่ปู่แย่งเอาไป

ใกล้ตรุษจีนแล้ว ปู่ผมนับนิ้วรอทุกวัน อยากรู้นักหนาว่าเงินเดือนผมเท่าไหร่ จะได้เอาไปคุยโว ถ้าผมไม่ได้คำตอบ ปู่คงฉลองปีใหม่ไม่มีความสุขแน่"

"ดูไม่ออกเลยนะว่าแกกตัญญูขนาดนี้" โจวฉี่หมิงแค่นเสียง

ท่าทีอ่อนลงแล้ว เริ่มลังเลแล้วใช่ไหม?