บทที่ 132: แล้วงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ท่านว่าล่ะครับ?

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นสือถังจือที่ถามถึงเรื่องราวในอดีตตั้งแต่เล็กจนโตของหลิวเกินไหล รวมถึงสถานการณ์ล่าสุดของครอบครัวหลิว

โชคดีที่ความทรงจำของร่างเดิมยังอยู่ครบถ้วน หลิวเกินไหลจึงเล่าทุกอย่างที่นึกออกให้สือถังจือฟัง

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ เสียงรายงานของผู้การหม่าก็ดังขึ้นจากนอกประตูอีกครั้ง

สือถังจือปล่อยมือจากหลิวเกินไหล เป็นสัญญาณให้เขานั่งดีๆ แล้วจึงเอ่ยเสียงดังว่า “เข้ามา”

ช่วงเวลาที่ทั้งสองคนพูดคุยกันนั้น สือถังจือไม่เคยปล่อยมือจากหลิวเกินไหลเลยแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นว่าความห่วงใยและความรักที่เขามีต่อหลิวเกินไหลนั้นมาจากใจจริง