บทที่ 1322 สถานีสุดท้าย

หลังจากลาดตระเวนช่วงเช้าไปสองรอบ พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ หลิวเกินไหลก็ตรงดิ่งไปยังค่ายทหาร

เขาเตรียมลาป่าหนึ่งตัวกับหมูป่าหนักสองร้อยกว่าชั่งสองตัวไว้ให้หัวหน้าอู๋

ยิ่งใกล้เทศกาล เสบียงในค่ายทหารยิ่งขาดแคลน การส่งเนื้อให้กองทัพเยอะขนาดนี้ ก็ถือเป็นการสนับสนุนกองทัพทางอ้อมรูปแบบหนึ่ง

ปีหน้าคงไม่มีโอกาสแบบนี้แล้ว หลิวเกินไหลจำได้ลางๆ ว่าปีหน้ากองทัพจะแบ่งกำลังพลส่วนหนึ่งไปทำการเกษตรและเลี้ยงสัตว์ ถึงตอนนั้นสถานการณ์เนื้อสัตว์ในปักกิ่งคงไม่ตึงเครียดเท่าตอนนี้

ทางอีสานก็มีลาป่าเหมือนกัน หัวหน้าอู๋และพวกทหารหยาบกระด้างคงแยกไม่ออกหรอกว่าอันไหนลาป่าทิเบต อันไหนลาป่าอีสาน ไม่มีความแตกแน่นอน นี่คือเหตุผลที่หลิวเกินไหลกล้าเอาลาป่ามาให้