บทที่ 1328 ยิ่งสูงยิ่งหนาว

"ใครไม่เคยได้ยินบ้างล่ะ เขาโยนระเบิดปรมาณูของเขา ผมก็ปาระเบิดมือของผมสิ!" น้ำเสียงของหลี่หู่เต็มไปด้วยความฮึกเหิม

เลือดร้อนใช้ได้เลยพ่อหนุ่ม

แบบนี้ยิ่งคุยง่าย

"แต่ปัญหาคือ เราจะมัวแต่นั่งรอให้เขามาบอมบ์อย่างเดียวไม่ได้ใช่ไหม" หลิวเกินไหลแย็บเตือนสติ

"นายหมายถึง... ให้ฉันไปเรียนสร้างระเบิดปรมาณูเหรอ" หลี่หู่เข้าใจทันที "แต่ฉัน... จะไหวเหรอ"