บทที่ 134: คนรู้จักเก่า

หลิวเกินไหลไปที่ค่ายทหารใช้เวลาไม่นานนัก ไปกลับรวมแล้วยังไม่ถึงสองชั่วโมง กองผลิตเพิ่งจะเริ่มงานได้ไม่นาน ยังคงเหมือนเดิมคือขุดร่องน้ำเพื่อเพิ่มผลผลิตกันอยู่

งานขุดร่องน้ำนี่มันบั่นทอนกำลังคนที่สุด อากาศก็หนาวเหน็บจนพื้นดินแข็งตัว ในร่องน้ำก็แข็งเป็นน้ำแข็งไปหมด ทั้งยังไม่มีฟืนมากพอที่จะละลายดินที่แข็งตัวได้ ทำได้เพียงใช้แรงขุดอย่างเดียว

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ตอนขุดกับดักครั้งนั้น พวกหานต้าหู่ถึงได้คิดไม่ถึงเรื่องการใช้ฟืนเผาเพื่อละลายน้ำแข็ง—ทั้งหมดเป็นเพราะความคิดที่เคยชิน

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มของมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างดึงดูดความสนใจของทุกคนได้อย่างรวดเร็ว ประกอบกับทุกคนทำงานจนเหนื่อยล้าพอดี ชาวบ้านจึงหยุดมือจากงาน แล้วมองไปยังทิศทางที่มอเตอร์ไซค์ขับมา ไม่นานก็มีคนจำหลิวเกินไหลได้

“เจ้าหนู แกไปขับมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”