บทที่ 137: การทักทายปราศรัย

สือถังจือกับหวงเหว่ยต่างก็สวมชุดลำลอง หลิ่วเหลียนกับสือเหล่ยก็แต่งกายธรรมดามาก ประกอบกับที่เดินเข้ามาในหมู่บ้าน ถึงแม้จะมีชาวบ้านสังเกตเห็นอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่มีใครเข้ามามุงดู

หมู่บ้านหลิ่งเฉียนอยู่ใกล้กับเมืองสี่จิ่วขนาดนี้ การที่บ้านไหนจะมีญาติมาจากในเมืองก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

ผู้เฒ่าหลิวพาลูกชายหลานชายไปรับแขก ส่วนคุณย่าที่อยู่บ้านก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เธอช่วยหลี่หลันเซียงเตรียมเนื้อสัตว์และผักไว้เรียบร้อยแล้ว รอเพียงนำลงกระทะผัดเท่านั้น

เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียก็ช่วยงานอยู่ไม่น้อย ตอนที่กลุ่มคนเดินเข้ามาในลานบ้าน เด็กน้อยทั้งสามคนต่างก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ของตัวเองอย่างเรียบร้อย

หลิวเกินไหลเพิ่งจะนำผ้าที่มีตำหนิกลับมาบ้านเมื่อวานซืน หลี่หลันเซียงยังไม่ทันได้ทำเสื้อผ้าชุดใหม่ให้พวกเขา นอกจากรองเท้าคู่ใหม่ที่เท้าแล้ว เสื้อผ้าบนตัวของเด็กน้อยทั้งสามคนล้วนเต็มไปด้วยรอยปะชุน แต่ก็ซักจนสะอาดสะอ้าน ในหมู่บ้านสมัยนี้ ไม่ถือว่าซอมซ่อเลย