บทที่ 1447 ความคิดเคยชิน

หมูหันย่างต้องใช้เวลา มื้อนี้เลยกินกันเนิบนาบ กว่าแก๊งหนุ่มๆ จะกินอิ่มหนำสำราญ ก็ใกล้เวลาเลิกงานตอนเย็น

หมูเหลือไม่เยอะ เนื้อดีๆ ถูกเลาะกินเกลี้ยง แต่ของที่เหลือก็ยังถือว่าของดี อย่างน้อยกระดูกหมูก็เอาไปต้มซุปหม้อใหญ่ได้

หลี่ฝูจื้อได้กำไรเห็นๆ เดิมทีต้องควักเนื้อเลี้ยงแทนหัวหน้า กลายเป็นว่าเสียเงินนิดเดียว แถมยังได้กระดูกหมูไปตุนเสบียง

เพื่อนๆ ไม่ยอม รุมประท้วงให้หลี่ฝูจื้อเลี้ยงอีกมื้อ ไม่มีเนื้อสัตว์ ขอเป็นปลาก็ยังดี

หนึ่งคนสู้ห้าคนไม่ไหว หลี่ฝูจื้อจำใจรับปาก ว่างเมื่อไหร่จะไปเดินดูที่จุดรับซื้อปลา ถ้าเจอตัวใหญ่ๆ จะซื้อมาเลี้ยงเพื่อน