บทที่ 1456 วัวเคี้ยวดอกโบตั๋น

ช่วงนี้สือเล่ยแวะเวียนมาร้านถ่ายรูปหลายครั้ง จนคุ้นเคยกับพนักงานหญิงคนนั้น ท่าทีของพนักงานก็ดีขึ้นมาก เริ่มมีรอยยิ้มให้เห็น

หลิวเกินไหลนึกครึ้มอกครึ้มใจ คว้าลูกอมนมกำใหญ่ยัดใส่มือเธอ แต่พอเดินพ้นประตูร้าน ก็โดนสือเล่ยบ่นจนหูชา

"เงินเหลือใช้หรือไง? ให้ลูกอมนมไปกำเบ้อเริ่มขนาดนั้น สิ้นเปลืองชะมัด"

แค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า

ถ้าเจ๊รู้ว่าผมแจกไปเท่าไหร่แล้วคงเป็นลม