บทที่ 1497 ซื้อหินหยกดิบ

พอคลาดสายตาจากป๋ายเถี่ยมู่ หลิวเกินไหลก็เอารถจักรยานออกมา

ระยะทางไกลขนาดนี้ หลิวเกินไหลไม่อยากเดินไปหรอก ปั่นจักรยานไปไม่ค่อยมีเสียง พอไปถึงที่หมายก็ไม่ได้ทำให้คนคนนั้นตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย หมอนั่นยังคงง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ในห้องใต้ดินของบ้าน มองจากข้างนอก บ้านของเขามืดสนิท ไม่มีแสงสว่างเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด

ยุคนี้คิดจะทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็น ขืนโดนจับได้รวบยอด มีหวังขาดทุนป่นปี้หมดตัวแน่

ชายคนนี้มีภรรยา มีลูก เด็กๆ หลายคนกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ส่วนภรรยาของเขานั่งอยู่ที่โถงรับแขก น่าจะคอยดูลาดเลาให้เขาอยู่ ตอนที่หลิวเกินไหลเคาะประตู ภรรยาของเขาไม่ได้เปิดประตู แต่รีบเข้าไปในห้องแล้วเรียกเขาขึ้นมาจากห้องใต้ดินทันที

รอจนชายคนนั้นโผล่ขึ้นมาจากห้องใต้ดิน ภรรยาของเขาถึงค่อยมาเปิดประตู แถมยังแกล้งทำเป็นหาวหวอด บ่นพึมพำงุบงิบ ราวกับเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น น่าเสียดายที่หลิวเกินไหลฟังไม่ออกเลยสักคำ ถือว่าเธอเล่นละครตบตาฟรีไปเลย