บทที่ 151: บอดี้การ์ดคุ้มกันหมู

“หมูป่าเหรอ? ไปๆๆ ไม่ต้องท่องแล้ว ไปแบ่งเนื้อหมูกัน!”

พอได้ยินว่ามีเนื้อ หวังต้งจะนั่งอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร?

ฉีต้าเป่ากระโดดลุกขึ้นสูง ไม่รอให้หวังต้งพูดจบ ก็วิ่งออกจากห้องทำงานไปแล้ว

“รอข้าด้วย เจ้าเด็กเหลือขอเอ๊ย เห็นหมูป่าแล้วสนิทกว่าเห็นอาจารย์เสียอีก” ปากของหวังต้งก็ด่าไป แต่ก็วิ่งตามลูกศิษย์ไปเช่นกัน

ก็ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะรีบร้อน ตอนนี้เป็นเวลาทำงานของสถานีตำรวจพอดี คนเข้าๆ ออกๆ อยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่รีบหน่อย เนื้อดีๆ คงจะถูกแย่งไปหมดแน่