บทที่ 1548 ความจำจะดีอะไรขนาดนี้?

"เอาให้ เอาให้ เอาให้... อย่าลงไม้ลงมือสิ! แขนฉันกระแทกโต๊ะเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย" หยางฟานยอมจำนนอย่างไว

หลิวเกินไหลไม่เปิดโอกาสให้เขายอมจำนน คว้าหมับเข้าที่ผมของเขา กระชากขึ้นมาแล้วกดลงไปอย่างแรงจนหน้าของหยางฟานกระแทกกับโต๊ะเต็มเปา

มืออีกข้างของเขาก็ล้วงไปที่เอวด้านหลังของหยางฟาน ชักปืนพกประจำกายของหมอนั่นออกมา ถึงค่อยยอมปล่อยมือ หลิวเกินไหลกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ถอดแม็กกาซีนออก แล้วเทกระสุนออกมานับทีละนัด ปรากฏว่าหายไปหนึ่งนัดจริงๆ ด้วย

คนในห้องทำงานถึงค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"ปืนนัดนั้นแกเป็นคนยิงจริงๆ เหรอ" เฝิงเหว่ยลี่จ้องหยางฟานตาไม่กะพริบ