บทที่ 155: คนคิ้วเข้มตาโตก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีเสมอไป

“ผมใช้หมูป่าแลกกับกองทัพที่ประจำการอยู่ที่นั่นของเราครับ”

หลิวเกินไหลก็รอให้พวกเขาถามอยู่แล้ว!

เขาคิดคำพูดไว้แล้ว ต่อให้สือถังจือไม่เตือนเขา เขาก็จะพูดแบบนี้

“แลกมาเหรอ?” ฉีต้าเป่าตกใจ “แกส่งหมูป่าให้กองทัพเท่าไหร่ ถึงจะได้แลกมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างมาคันหนึ่ง?”

“คิดอะไรดีๆ อยู่ได้!” หลิวเกินไหลเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “กองทัพแค่แลกให้ข้าขับ มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างก็ยังเป็นของกองทัพเขาอยู่”